ateşinsesi

SANA DAİR

2011-12-07T04:27:00.001-08:00

yüreğimde kar tozutuyor

ellerim buz sarkıtları gibi

kederim ağır, başım belada

sorma sevgili; gene öyle kendime batmışım ki…

sorma sevgili; çiçeksiz öyle yoksulum ki erik ağaçları gibi

:)

2011-11-06T07:11:00.001-08:00

ben kalbimin tıkırtısını duyduğumda
işte orda başlar ilk ders;
no'lursa olsun yaşamak yener her bir şeyi...

tk

YALNIZLIĞA DAİR...

2011-10-31T01:46:00.000-07:00

Onu anımsayınca sanki yüreğine mavi kanatlı bir kelebek konmuş gibi hissetti, aklından binbir türlü şey geçirdi yine. Sımsıkı kucaklayıp yüzünün bütün gizli çiçeklerini öpüyor, göğsünün ayrığındaki o iki iri yıldıza dokunuyor, sonra düşleri onu o kayıp ülkeye götürüyordu. Rimbaut'un o büyülü orman ülkesinde yenilmez bir yarı Tanrıydı artık.

Sonra ansızın bu zamana dönüyor gene yapayalnız kalıyordu. Elindeki telefonun hafızasından onun adını buluyor, arayıp aramamanın o tarif edilmez huzursuzluğunu, korkusunu yaşıyor, susuyordu. Üzerine bir şeyler karaladığı ufak not kağıtlarını ara, arama diye say diyordu içindeki ses ona, üşenmeden onca kağıdı tek tek sayıyordu: ara, arama,ara,arama,ara....ara çıkıyordu,arayamıyordu gene. Aramak onun elinden hayallerini de alır diye korkuyordu.

Sonbahar bitmek üzereydi, günler yağmurlu ve soğuk, geceler yıldızsız ve kapkaranlıktı. Dünyanın dertleri daha bir çoğaşmış oysa eşitliğin ve barışın çaresi hala bulunamamıştı. Dört bir yana yeni ölümler ekiliyor, günden güne umut daha bir kararıyor, her şeyden önemlisi de belki insan yüreği gün be gün daha da bir yalnızlaşıyordu...

tk

BARIŞ

2011-10-14T02:49:00.001-07:00

kutsanmıştı bir kez daha kanlı zaman
dağılmıştı dört bir yana ölülerimiz
sessizliğin çuvalına sığmıyordu ağlaşmaları kadınların
çünkü bütün ütopyalar gene genç yaşta ölmüştü…

karalamalar

2011-10-12T13:42:00.000-07:00

iki gündür midem ağrıyor, korkuyorumda doktora gitmekten, iki bira içtikten sonra başladı bu ağrılar sanki bana artık içmeyide yasaklayacaklarmış gibi bir ses duyuyorum içimde. dayanamam buna, zaten ne yapıyorumki.

geriye dünüp bakıyorumda on yıl hayatımda anmaya değer hiç bir şey yok, herşeyi yutan bir boşluk hayatımı her gün biraz daha içine çekmekte. şimdi daha iyi anlıyorum böçeğe nasıl dönüşülebildiğini oysa bir zamanlar denizin maviliği büyülü bir göl gibiydi içimde.

çocukken ikibinli yılları merak ederdim, ikibin onbir yılında hibir şeyi merak etmiyorum. bazen amaçsızca bu gri şehrin sokaklarında yürürken buluyorum kendimi, olmayan bir yere doğru yürümek biraz olsun rahatlatıyor beni. çizgiyi ne yaparsam yapayım geçemiyorum ama... çemderin içinde yaşamak kum saatindemn akmak gibi, birazdan kendimi altüst edip öbür yana akacağım, aslında bu zaman kavramı sacma bir şey...

epeydir yazmıyorumda, doğru yazmamın bir sebebide yok. bir çiklet reklamı izledikten sonra yazmak anlamsız gelmeye başladı. adam çikleti ağzına atınca hayatın tadını duyumsuyor falan filan...

keşke hayatı dondurabilseydim diyorum eski fotoğraflarıma bakınca....

KAPKARANLIK

2011-09-26T11:44:00.000-07:00

Boktan bir gündü. Kapkaranlık. Oysa bugün iyi olacak diye ummuştu. Rutubetlenmiş kibrit de ne ettiyse bir türlü yanmak bilmedi. Bir sigara içse, biraz kendine gelir, kafası açılır, sıkıntısı dağılırdı. Olmadı yakamadı. Başladı tırnaklarını yemeğe. Böylece biraz oyalandı, sıkıntısı dağılır gibi oldu. Serçe parmağını kanatınca emmeğe başladı, kanı tatlıydı. Boktan bir gündü. Kapkaranlık…

Dışarda gök gürlemeye başlamış oluk oluk yağan yağmurun penceredeki tıpırtısı iyice bunaltmıştı. Bunlar yetmezmiş gibi bir de midesinin guruldadığını hissetmeye başlamıştı. Ev tamtakırdı. Mutfağın altını üstüne getirse de bula bula bir tarafı çürümeye yüz tutmuş bir domatesle, bayatlamış bir parça ekmek bulabildi. Taşlaşmış ekmek dilimini ağzına atıp çiğnedikçe biraz rahatlar gibi oldu. Serçe parmağında kan pıhtılaşmıştı. Can sıkıntısı, açlık, yağmurun karanlığı, uzandı kanepeye. Sararmış tavanda badananın yutan boşluğu da ayrı bir can sıkıntısıydı. Boktan bir gündü. Kapkaranlık…

Yerde üst köşesi kaldığı yerden üçgen yapılmış kitap ilişti gözüne. Bir kedi gibi yattığı yerde gerinince yetişip aldı yerdeki kitabı. Üçgeni düzeltince dün gece kaldığı son paragraf belleğinde yeniden çınlayıverdi sanki. O sıra odanın aralık kapısı gıcırdadı. Sesin geldiği yana dönünce, aralık kapıdan karşı odanın duvarında üzeri sıva tamiratıyla kaplandığı için şişkin gözüken deprem çatlağı ilişti gözüne. Depremin karanlık sarsıntısı bir an içini titretir gibi oldu yeniden, kitap okuma isteği de o sıra soluverdi. Öylece bıraktı kitabı yere. Bir elini başının altına yastık yapıp sol yanına döndü, karşısında krem rengi bir duvar, bir adım atsa burnu sürtecekmiş gibiydi. İçindeki kederin izini sürmek istemiyor, bunun onu nereye götüreceğini biliyordu ya olmadı o an üst üste yaşadığı tüm bu sıkıntılar kaderini kamçılamış ona gene onu anımsatmıştı. Oysa bir daha hiç onu hatırlamayacak, unutulanlar mağarasında ona da sonsuz bir yer açacaktı. Olmadı. Anımsadı. Saçları yumuşacık, adının bütün anlamları mavi, hep suskun, hep kristal saflığında hiçbir şey değişmemişti ona dair anımsadıklarında. Dışarıda yağmur dinelmiş, pıtırtı kesilmişti. Oracıkta o an kalbine kurduğu panayırda oyunlar oynarken artık onun olmadığını anımsaması da gecikmedi. Her şeyden yoksunlaştı, küfürler etti kendine. Sesi titriyordu. Boktan bir günde bomboktu hali. Ve düşleri kapkaranlık…

tk

BAZEN

2011-08-04T13:46:00.000-07:00

bazen uzun uzun yağmur yağsın,
her şey sussun, bir tek içimin sesini duyayım istiyorum
ama olmuyor, bu dünyanın sesi boğuyor beni de
o vakit camları kırmak ve çok uzaklara
sarı portakalların korkusuzca yüzünü güneşe döndüğü o kıyıya kaçmak istiyorum

senin gibiler çoğalsa keşke bu dünyada
sıcacık ekmek gibisiniz çünkü
sizin ellerinizi tutmak dünyaya kafa tutmak gibi...

aptallık çağında doğduk
oysa henüz insan kirlenmemişken de gelebilirdik dünyaya
büyük aşklar ve büyük inançlar silinmemişken henüz
istiridyelerin yüreklerindeki incileri kaybolmamışken yani

gecenin büyük güneşini tanır mısın?
işte senin varlığın; gecenin o büyük güneşi gibidir içimin karanlığında...

tk

modern zamanlar

2011-07-30T23:15:00.000-07:00

Denizin uçsuz bucaksız maviliğinde yitip gitmişti gene. Neden böyle kaçıp kaçıp bu kayalıklara sığınıyor, neden bitiremiyordu içindeki hesaplaşmayı da niçin çıkamıyordu bu lanet olasıca hayat oyununun içinden gene ya bugün daha bir kederliydi işte. Kocası, kızı, çevresindeki bir yığın insan kalabalığının içinde bir çakıl taşı gibi an be an köşelerinin yontulduğunu, yorulduğunu, umarsızlığını duyumsuyordu. İçinde bir kartpostal gibi donup kalmış anılar dışında ağır bir yük oluyor işte böyle kendini bu kayalıklarda buluveriyordu. Açıklardan geçen şileplerin peşi sıra kaybolan gözlerinde anafor yarası bir sızı saplanıyor yüreğine, susup kalıveriyordu bu kayalıklarda. Susmak onu en çok kendinden koruyor yarım kalmış bir sözcük gibi gene umuda sığınmasına yarıyordu en çok. Oysa umut en kötü, en bencil, en bağışlanmaz, en iyileşmez yarasıydı zamanın. İşe güce vermese kendini, sürekli içinde biriken bu ağırlıkla nereye kadar giderdi orasını da bilmiyordu. Boş verebilse; bir martı gibi uçsaydı keşke o da bu hayat oyununda ya olmuyor, yüreği düğümlendikçe burada buluyordu kendini böyle. Ansızın kızının o tatlı gülüşü geldi gözünün önüne, serçe parmağını tuttu sımsıkı. Hayatın bana yegâne armağanı diye geçirdi içinden. Kocasının dünyayı kurtarma kavgasının aslında aşklarını kurtarma kavgası olduğunu anımsadı sonrasında da. Kim kurtarabilmişti ki zaten dünyayı, acının çanağından içmeyen birileri olmuş muydu acep bu hayat oyununda onu da bilmiyordu. Sevmediğimiz ne çok şey, düşlemediğimiz ne çok gerçek sarmıştı dört bir yanımızı da alışı vermiş gene de hayat oyununu oynamıştık o umut denen sözcüğe sığınıp. Alıp bir taşı sektire sektire fırlatmak da vardı ötelere, öylece dalıp gitmekte derinliklere. Başkalarını anlamak elden ele çoğalıveren bir karanfil kızılı düş olsa gerekti bu kimsenin kimseden haberdar olmadığı çağda. Ne çok adam çıkıyordu kendisine aşkını sunan; ne çok yalan, ne çok ihanet gizliydi her birinde oysa. Ellerine dokundukça içlerini okuyordu, kirli içlerini. Etini isteyenleri bu mavi denize gömmek ve orda arada bir su yüzüne öfkesini fışkırtan bir anaç balina gibi yalnız yaşamayı düşlüyordu bir tek. Aşka dair bir yerlerde vaktiyle okuduğu iki satır geliverdi aklına. Maviye maviye çalar gözlerin/yangın mavisine. Hayır, okuduklarının çoğu yalandı, buzullar çevirmişti dört bir yanını. Bu pırıl pırıl ışıltılarda zamanla oynaşan denizde mi yalandı peki? Ah keşke ona da inseydi vahi. O da inanıverseydi şuracıkta gerçeğin bir olduğuna. Aşkın tüm pislikleri yeneceğine… Duyuyor muydu dalgaların sesini, rüzgârın hışırtısını, kızının üstümü açılmıştı gene, gidip bir örtü verip gelseydi, bu ay ne kadar kar etmişti şirketi, ah birde kazandırmasaydı o adamlara tutarlar mıydı onu beş dakika orda. Gitmeliydi, yeterdi bu kadar kaçması hayattan. Kapayarak telefonunu anca bu kadar koruyordu kendini bu modern zamanlardan…

:)

2011-07-11T22:31:00.000-07:00

düşün ki; sabah sabah solundan kalkmışsın da
başka bi çağa açmışsın gözlerini
öyleki herşey herkese pay edilmiş
ben senle eşitim, sen ötekiyle, öteki kedi köpekle
düşün ki; aşktan ve ölümden dertliymişiz yanlızca…

tk

mavi'ye

2011-06-30T11:42:00.001-07:00

sevdiğim şarabın kızılıydın
içimin karanlığında bi ateş böçeğiydi pırıltın
ah bilebilsen nice sevmiştim seni ben
-ki görmeden ve bir kez olsun dokunamadan mavi tenine...

Kazım Koyuncu'ya

2011-06-25T00:20:00.000-07:00

avucumuzun içinde bi yağmur tanesi
yüreğimizde bi çalı kuşu gibiydin
seni dinlerken bi çocuğun ormanında yürüyor gibiydik...

tk

yaşanmayan zaman

2011-06-02T07:33:00.000-07:00

Dostoyevski'nin ünlü romanı suç ve cezayı okuduğumda yıl 1990 dı. bense yirmili yaşların Alyoşalığı içinde her şeyi bir adım ötemde sanıyor ve uzağımı yakın etmenin hayalleriyle kişiliğimin temellerini atıyordum. romanın ünlü tiplemesi Raskalnikov dünyayı kendi kurgu penceresinden tanımlıyor ve ona kalıcı mutlak adaleti getirecek bir Napolyon sanıyordu kendini. hiç bir işe yaramadığını düşünüp öldürdüğü tefeci kadının parasıyla aklındaki o büyük adaleti kuramayınca kendisiyle hesaplaşıyor ve sonunda bir fahişe olan Sonya'nın aşkına sığınıp ruhunu İsa'ya adıyordu. insanın büyük ve sonsuz gerçeği dinde bulması aradan geçen zamana rağmen pek de değişmedi sanırım.bügün 3 haziran iki bin on bir. şuan bulunduğum yerde saat 12:00. kütüphanemin raflarında duran bu romanı okuyalı yirmi bir yıl olmuş, zaman ne çabuk geçiyor.

Türkiye seçimlere hazırlanıyor, kurgulanmış değerlerin hayatımız için abartılmış anlamlarından sıyrılmak pek kolay olmadığı için olsa gerek siyasetçiler( belkim de seçmenler de) kendini Raskalnikov sanıp tefeci kadını öldürmenin, sonsuz ve kalıcı adaleti kurmanın vaadlerini haykırıyor meydanlarda. oysa bu yaşanmayan zamanda her şey büyük yıldızın parçacıklarından doğmuş bir masaldan ibaret; hem de çokça zaman sonu kötü biten bir masaldan ibaret...

dışarda çok güzel ve sımsıcak bir yaz güneşi ışıldıyor, yapraklar uçuk yeşile boyanmış, çiçekler rengarenk açmışlar. belki şu an bir kaplumbağa yumurtlamak için uygun bir yer aramakta, maviliklerde süzülen bir kartalsa avına dalmaktadır. yani kurgudan uzak bu saf ve tertemiz yaşam büyülü kum saatinden her zamanki gibi akmakta, sevgimle...

Merhaba ölümsüz büyük yıldıza
merhaba mor açan dişi kır çiçeğine
merhaba ak yürekli barış kuşuna
merhaba alın terini silen emekçiye
merhaba büyük düşüne inanan aşığa
merhaba sana ey toprak yürekli sevgilim ölüm

MERHABA!

t.k

...

2011-05-19T13:18:00.001-07:00

benim mavi çiçeklerim vardı
aynamın öte yüzünde
toplardım onları her sabah
bu taraftaki menekşeler gibi olmasınlar diye

t.k

bişiylere dair

2011-05-16T03:54:00.000-07:00

kül rengi anılarımız vardı
bi de gümüş kuşlarımız
sesimiz çoğunluk çığ tutar
buzdan kılıçlar keserdi göbeğimizi

tk

ANNELİK

2011-05-08T05:33:00.001-07:00

çocuklar bi papatya yaprağı gibi tutunurlar anne güneşlerine

kadınca gülümsemektir işte bu;

şu kır çiçekleri de kadın olmalı mor açmışlar bügün çünkü...

t.k

MAVİ

2011-05-05T07:43:00.000-07:00

sen çok güzelsin; yemin ederimki öyle

Turgut Uyar dizeleri gibisin

büyük saat hiç durmuyor seninleyken

içimde

(keşkem martılarınla da konuşabilseydim)

oysa suskunluğun bi söğüt yaprağı gibi

iç suyuma dokunuyor

özlemin mavi ışıklarla örtüyor yıldızlarımın üzerini

evet sen bu gece çok mavisin gene içimde; yemin ederimki bu böyle...

t.k

YÜZÜNE NİSAN YAĞMURLARI ÇİZMEK İSTİYORUM

2011-05-02T23:57:00.000-07:00

Uyuyorsun
Yüzünde durgun bir göl yalnızlığı
Beyaz bulutlar
oradan oraya avare

Ömrümüzün çöllerinde
yürek derinliğinde kuyular
içine salınan kovalarda
umutlarımız
Su gibi
berrak
ve saf

Gökyüzünün
kara kaplı defterine
çizilmiş yalnızlıktır yüzün

Şimdi izin verirsen
yüzüne;
Nisan yağmurları çizmek istiyorum...

T.K

peri

2011-04-26T12:58:00.000-07:00

bu sabah yine büyülü gözlerini düşündüm
serin bi mayıs yeli esti içime
bıraksaydım kendimi her yer denizdi
ve her şey yine masmavi...

tk

dilek

2011-04-24T07:20:00.000-07:00

her taraf kapkaranlık ve kadife çiçekleri henüz açmamışlar
art arda gelip geçiyor birbirinin tıpkısı günler
kaplumbağa gibi sırtımda taşıyorum bu kirli çağı
keşke kendim olarak devam edebilseydim yola

tk

Şirince

2011-04-20T23:11:00.000-07:00

bu sabah o büyülü gözlerini düşündüm
masmavi bi deniz oluverdi yüreğim
yetmedi; gülüşün geldi aklıma
üç kırlangıç geçti denizimden...

t.k

Beşinci mevsim

2011-04-11T05:33:00.000-07:00

portakalı boyayan kim?
kimdir bu lanet olasıca düzende yaşama sabrını bana veren?
galiba her şey beşinci mevsimin yüzünden...

beşinci mevsim; barışı, sosyalizmi,
seni falan filan düşünmekle geçirdiğim günler...

t.k

yazdan kalma bir günde

2011-03-30T02:03:00.000-07:00

pencereye yaklaşıp tülün ardından sokağı izledim. dışarda yazdan kalma bir gün vardı, güneş ışıldadıkça sanki benim içim de ışıyordu. erik ağaçlarının pembe çiçekleri baharın erken müjdecisi gibiydiler. asfalt yolda bir sokak köpeği umarsızca geziniyor, esnaflar birbirleriyle olağan sohbetlerini ediyorlardı. pencereyi aralayınca tatlı bir esinti doldu içeriye. gökyüzünün bitmek bilmez maviliği beni alıp bambaşka bir düşünce çağına götürmüştü gene. insan ne kadar barbar olursa olsun, doğa; işte bu yazdan kalma günde olduğu gibi insanı da kendinden sayıyor, onca şavaşın ve sömürünün lanetine rağmen onu bu güzellikten mahrum bırakmıyordu...

insan çokça zaman susuyor mavi çünkü yol bitiyor. gün geliyor tek başına kalakalıyorsun. o senin sesini duysa bile sana ses veremiyor. çünkü yolun sonunda bile hala her şey çok uzakta, sense her zamanki gibi bu hayatın içindesin. işte modern çile böyle bir şey. çark durmaksızın dönüyor ve senin içinde aşk da umut da her an biraz daha azalıyor...

t.k

SANA DAİR

2011-03-09T05:37:00.000-08:00

keşke gerçekten sevmeseydim seni
o vakit çok kolay olurdu her bir şey.
misal ayağımı kaldırmadan bile
bin kez söyleyebilirdim seni sevdiğimi.
öpüşlerim sahte olur,
ne yaparsam yapayım
asla göremezdim ne kadar mavi olduğunu...

t.kurt

SEKİZ MART'A DAİR

2011-03-07T06:54:00.000-08:00

Neredeyse Eksiksiz

Biliyorsun, ölüm diye bir şey yok, diyor adam kadına.
Biliyorum, evet, artık öldüğüme göre, diyor kadın.
İki gömleğin de ütülendi, çekmecede,
sadece küçük bir gül benim özlediğim.

Çev. Cevat Çapan

Yannis Ritsos

aşka dair

2011-03-03T23:24:00.000-08:00

ben bi düş gördüm
ihlamur ağaçlarıyla çevriliydi dört bi yanım
kokladım doyasıya
uyandım!yoktun.

ben aradım seni
her şey uzaktı,
uzak maviydi
mavi sen.

senin gümüşten kanatların vardı
çünkü sen bi periydin
bense kalbini arayan pinokyo...

t.k

ÖLÜ ZAMANLAR

2011-02-21T02:45:00.000-08:00

Tatsız tuzsuzdum. Üzerimde ağır bir yükle uyanmıştım, yataktan kalkmak zor geliyor fakat parmağımı bile kıpraştırma isteği duymuyordum. Duvarların rengi soluk, içerinin havası ölü gibiydi. Pencerenin aralık perdesinden sokağın başındaki çınar ağaçları gözükmekteydi. Ağaçlar yapraksız, hava buz gibi, her şey ama her şey içimdeki denize çok uzak, bense her zamankinden de daha yalnızdım. Ezbere bildiğim birkaç şiiri bile kendime mırıldanamıyordum. Saatlerce o mezarda kaldım. Ne acıkıyordum, ne de susuyordum yalnızca bin bir türlü düşünce biri bitmeden diğerine gide gele aklımı meşgul ediyor, hiçbir şeyin sonuna asla varamıyordum. Takvim ilişti gözüme. 14 Şubat iki bin on bir. Oysa bugün pazardı. Demek gene birikmişti yapraklar. Nerden geldiyse aklıma takvim yapraklarındaki yemek tarifleri geliverdi ama gene acıkmadım, tuhaf bi şekilde midem bulandı. 14 şubat bir şeyleri çağrıştırıyordu ya ne olduğu bir türlü aklıma gelmedi. Kafamın içinde bir fare vardı da sanki durmaksızın kablolarımı kemiriyordu. Ah keşke yeniden uyuyabilseydim. Gözlerimi kapadım koyun saymaya başladım. Koca bir çiftliğim olmuştu ama halâ uyuyamıyordum. Dışarıdan gelen ezan sesiyle gözlerimi açınca aklıma gene bir soru takıldı. Acaba gerçekten tanrı var mıydı? Ne kadar düşündümse de tanrıya dair hiçbir iz bulamadım. Pencerenin aralığından içeri sızan gün ışığı yüzüme düşünce içimde bir şeyler ısınır oldu, artık bu mezardan kalkmak, dışarı çıkmak ister gibi oldumsa da yastıkta başımın oluşturduğu çukurun sıcaklığından vazgeçemedim. Tavanda siyah küçük bir karartı ilişti gözüme. Beyazın sonsuz boşluğundaki bu kara noktanın ne olduğuna yordum aklımı. Bu olsa olsa aşktı ama ölü, artık uçamayan bir aşk. Aşkla alay ettiğim için kendi kendimi azarladım. Mezarımı öyle çok seviyordum ki sanki orada dünyanın dışına çıkmış gibiydim. Kapı zili çalıyordu açmıyordum, telefon çalıyordu açmıyordum, dışarıdan korna sesleri geliyordu bakmıyordum, içimdeki bana kızıyordu, oralı bile olmuyordum…

t.k

Bir Nisan Yağmuru

2011-02-19T14:22:00.000-08:00

“bir nisan yağmuru” nda ıslandın mı hiç
damlalar akıp giderken yüreğinden
fısıltı çığlığın karıştı mı sularına

içindeki çocuk da baktı mı gözlerine
tuttun mu teninin doruğunda göz izini
soludun mu rengini gökyüzünün

ışığın kırıldığı yerde, gülümsedin mi yoksa
gülümsedin mi söyle…

Aynur Uluç

ŞUBAT

2011-02-12T04:57:00.000-08:00

bilirim erik çiçeklerini
nasıl da bitirimdirler
hele ki ısınmaya görsün ortalık.

imlaya da uymuyor
yanı başımdaki o hırçın gerçek
içimde çoook ağır bi yük var

bu sıralar kafakağıdımdaki ismim aslını arıyor
çocukluğunu, yağmurunu, ille de mavisini
oysa aşk kemirgen bir sırdır, bilirim.

cin ali'nin maceralarıyla okumayı sökmüş
çengelli harflerin pramitlerinde yapayanlız bi şairim
bu yıl da geçti ya, belkim başka bi şubata bulurum seni...

t.k

Rüzgarlı şiir

2011-01-29T04:40:00.000-08:00

sor bana; ümidin nerde başlayıp, nerde bittiğini hayatın
ve neden bu kadar karanlık olduğunu kimi sözcüklerin
görüyorsun rüzgar gülünü bile şaşırtıyorum
çünkü; çok çok seviyorum seni...

t.k

Güvercin

2011-01-20T10:31:00.000-08:00

beni gene ırmağa götür
gümüş bir tas çiz sol elime
sonra o büyülü aynada kana kana su içişimi seyret
sen ki beni bir bardak suyla yaratansın
hatır bilmek sendedir
sevmek sende...

t.k

TUNUS HALKINA SELAM OLSUN

2011-01-17T22:53:00.000-08:00

bazıları mansetlerine taşıdılar
bazıları iç sayfalarda küçük sütünlara sığdırdılar ya
bütün gazeteler yazdı bu yangını
çünkü ateşin sesiydi duydukları

mavi kelebek

2011-01-16T02:08:00.000-08:00

bazen içimizdeki mavi kelebeği herkes görür, acep nedendir?

...

2011-01-13T00:40:00.000-08:00

pencerede yağmur taneleri fısıldıyor kulağıma,
susup dinliyorum çaresiz,
işte böyle her yerde senin ışıltılar saçan sesin,
suskun ve mavi...
...

biliyor musun kağıttan bir gemidir hayat
yeterki bi ıslanmaya görsün...

sevgiye dair...

2010-12-30T05:40:00.001-08:00

"Sevgi yalnız bir insana bağlılık değildir. Bir tutumdur. Kişinin yalnız bir se...vgi nesnesine değil, bütünüyle dünyaya bağlılığını gösteren bir kişilik yapısıdır. Kişi yalnız bir tek kimseyi seviyor, başka her şeye karşı ilgisiz kalıyorsa sevgisi sevgi değil, genişletilmiş bencilliktir.”

Karl Marks - 1844 Felsefi Elyazmalar"

.

BEKLEMEYE DAİR...

2010-12-23T06:16:00.000-08:00

"İstanbul da İstanbulluğunu yaşıyor gene. Kuzeyden, Haliç üstlerinden çıkıveren kış azgını kara bulutları, maviliklere mızrak gibi çakılmış minarelerin onuruyla kabaran, kurşunlu, ağırbaşlı kubbeleri, körolası açlığın kavgasında tedirgin dolanan delifişek martıları, gelin gibi gezinen tekneleri, Boğaz'da yarışan lüferleri, istavritleri, uskumruları, kuyruğu sokakları süpürerek götüren derya kuzusu torikleri, balıkçı tablalarına manda gibi serilmiş, Marmara'da ırıpları paralayan orkinoslarıyla; Langa'dan, Hacıbayram'dan, Topkapı dışlarından Yakacık'a, kenti çevrelemiş bağları, bahçeleri, bostanlarıyla; çivi kestiren poyrazların yolunu keserek saldırıp denizleri, insanları allak bullak eden yapışkan lodosları, lokanta vitrinleri önünden yutkunarak geçen işsizleri, açları; çamurlu izbe sokaklarda şölen çağrısı gibi yayılan kızarmış balık kokularının mutsuz ettiği yabanıl sokak kedileriyle sekiz yüz binlik İstanbul kenti, kıran kırana savaştaki bir dünyanın ortasında, boynunu bükmüş, karanlık bir beklenti içindeydi. Yalnız İstanbul mu, tüm Türkiye bekliyordu bu acılı karanlık içinde. Tür tür, biçim biçimdi bekleyenleri ülkenin. Ağa çiftliğinin kapısındaki çoban köpeği gibi bekleyenler vardı. Kocası savaşa gönderilmiş, gözleri uzayıp giden yollarda asker karısı gibi bekleyenler vardı. Karaya çöreklenmiş, çatal dilli bozyılan gibi bekleyenler vardı. Kesim yerinde toplaşan sürüsünün başına dikilmiş celep gibi bekleyenler vardı. Susuzluktan kavrulan topraklarında yağmur duasına çıkmış köylüler gibi bekleyenler vardı. Hana yıktığı kervanındaki mallara alıcı gözleyen vurguncu bezirganlar gibi bekleyenler vardı. Karanlıkta direğe çekilmiş kızıl bayrak gibi dondurucu yellerde çırpınarak yürüttükleri acılı kavgada bekleyenler vardı.... "*

DEVRİM

Bir avuç ışığa sarkıtılan kovadır devrim
kuyu kadar derin
kuyu kadar karanlık bu dünyada…

Çocukların gözlerinde uzak bir yıldızın ışıltısı
ellerinde yaprak yaprak karanfil sevincidir devrim.

Bir bakmışsın yanı başında kıyı
bir bakmışsın ufukta kaybolan gemidir devrim.

Sonu sevmekle biten bütün cümlelerde
bir zamirin aşkına benzer devrim...

t.kurt

* Vedat Türkali'nin Güven romanından alıntıdır

kakakatür: Hanzala/fethi el naci/barışı bekleyen çocuk

İÇİMİZDEKİ UZAKLAR

2010-12-20T09:15:00.000-08:00

Minibüsten indiğinde rüzgârın uğultusu kar taneciklerini dört bir yana savuruyor, bu da yetmezmiş gibi dondurucu soğuk bir kırbaç gibi yüzünde şaklıyordu. Durağın değnekçisinin çokbilmiş ukala yorumları da çabasıydı hani. Oldum olası bu insanların ne iş yaptığına aklı ermeyen Taner bir an önce Ankara otobüsünün geleceği perona doğru ilerlerken, taşıma sepetindeki Duman iyice huysuzlanmaya başlamıştı bile. Ayırttığı biletini almak için girdiği otobüs şirketinin görevlisi sepetteki köpeği görünce bileti vermeye pek yanaşmasa da bir paket sigara parasını cebe indirince sesini kesmiş, işinin telaşıyla çoktan az önceki uzun uzadıya tartışmayı unutuvermişti. Bu koca köyde neyine gerekti senin ta Antalyalardan buralara getirmek bu sevimli köpeği a deli kafa dedikçe kendi kendine sanki Gebze’nin şekilsiz silueti bir kez daha karşısında beliriyordu. İyi bir yere koysaydı da üşüyüp hastalanmasaydı bari Duman, Ankara’da onu sahiplenecek kadını netten bulmuştu ya iyi biri olduğunu ona fısıldayan yüreği umarım yanılmamıştı. Otobüs Gebze terminaline girdiğinde kar tipiye çevirmiş, yerler bir karış kar tutmuş, meraklılar cep telefonlarıyla ha bire fotoğraf çekmeye çoktan başlamıştı bile.

Kapılar açılınca dışarının durumuna aldırmadan aşağı inen yolcuların ilk yaptığı bir sigara tellendirmek olmuş, içlerine çektikleri dumanlar sanki içlerinin sıkıntısını çoktan dağıtmışçasına yüreklerine bir ferahlık gelmişti. Elinde sıkı sıkı tuttuğu fotoğraf makinesiyle çaktırmadan sigara içen bu kalabalığın fotoğraflarını çekmeyi aklından geçiren kadın kim bilir kaç kez gide gele eskittiği bu yolda hep bir fotoğrafı arıyordu aslında. Adını bir türlü koyamadığı, asla varamadığı bir uzağın fotoğrafını. Kâh otobüsün camından arkasında yiten şehrin binbir türlü hallerini, kah elektrik tellerinin ıssızlığını, kah kimsesizlikleri fotoğraflamıştı ya bir türlü yakalayamamıştı aradığı kareyi. İşte yıllar yılı bitmek bilmez yolculuklarının yegâne sebebi işte bu arayış, aklındaki bu düğümdü. Tipiye aldırmadan keyifle sigara içen yolcularda çoktan kaybetmişlerdi bir an için onun gözünde ışıldayan albenilerini, o da kederlenince mahzun bir maviliğe bürünüverdi yüzü gene. Bu fotoğrafçının yanındaki koltukta oturan kadınsa iş gezisi nedeniyle Ankara yolcusuydu, aşağı inmektense bir ada hikâyesi anlatan kitabını okumayı tercih etmiş camda eriyen kar taneciklerine kayan gözleri ona da in aşağı dese de öte yanı sıcağa daha bir sarılıvermişti. Evlenmiş, iş güç, çoluk çocuk derken bir şeyler hayatında değişmişti ya değişmeyen, ne kadar uğraştıysa asla değiştiremediği bir uzak yer içinde hep olmuştu. İşte hayat sihirli asasıyla bu iki kadını yan yana getirmiş onların sağsındaki koltuğu da şiir yazmaktan başka bir tasası derdi olmayan Taner’e ayırmıştı.

Yol ilerliyor, kesik yol çizgilerinin arasındaki boşluklar görünmez oluyor, zaman akıyordu. Sonra otobüs Ankara’ya vardı, bu üç yolcu ve diğer yolcular teker teker araçtan inip kendi öykülerine gittiler ve yolları bir daha hiç kesişmedi ya asla da vazgeçmediler içlerindeki uzağı aramaktan. Ha Duman’a mı ne oldu? Bu kısa öykünün yazarı bu konuda hiçbir bilgiye sahip değil, eğer bilen biri varsa lütfen onun akıbetini de bize o anlatıversin…

t.k

blog dostlarına yeni yıl hediyemdir

2010-12-19T13:43:00.000-08:00

Deniz ve Çanlar adlı kitabından...

ARAMAK

Şarkıdan, denizin dibine,
gerinir yeni bir tür boşluk:
dalga, fazla bir şey istemiyorum, diyor,
diyor ki, yalnız onlar gevezeliğini kessin yeter,
kentin betondan sakalının
durdurmak için uzamasını:
yalnızız,
haykırmak istiyoruz sonunda,
denize karşı işemek istiyoruz,
istiyoruz aynı renkten yedi kuş görmek,
görmek üç bin yeşil martıyı,
kumda seviyi bulmak istiyoruz,
ayakkabılarımızı parçalamayı, kirletmeyi arzuluyoruz
istiyoruz kitaplarımızı, usumuzu
seni bulana kadar, hiçliği istiyoruz,
istiyoruz hiçliği, seni öpene kadar,
söyleyene kadar senin şarkını,
istiyoruz hiçliksiz hiçliği, hiçbir şey
olmadan, gerçeğin
getirmeden sonunu.

Pablo Neruda

zaten ben hiçbir zaman unutmamıştım seni...

2010-12-09T10:15:00.000-08:00

Önce her şey kıpkırmızıydı, denizin üzerinde gün doğar, dağların üzerinde batardı. Sonra her yan maviye boyanır, sonra yapraklar sararır, uzun uzun kar yağardı. Yine de her şeyin içinde senin tohumun olur, sakin nisan güneşinde uyanan tarlalar gibi her şey yeniden yeşerirdi seninle… Peki kimdin ki sen; işte en zor olanı da seni tanımlamaktı...

Vaktiyle bu şehrin kıyısında (Borges vari yazarsak gettosunda demeli ya neyse) bir evde insanlara anlattığım masallar geliyor aklıma; su kadar saf, ekmek kadar hak edilmiş masallar... Ben masal anlatırken dışarıda okunan yatsı ezanı nelerden bahsediyordu acaba, hiç düşünmemiştim bunu. Şehir o evde bitiyor, ötesinde bozkır başlıyordu, onun da ötesi çöldü ve ben bir şahin kanadına tutunup oralardan başka masallara uçuyordum. Senin peşin sıra kaç yıl masallardan masallara uçtum inan hatırlamıyorum. Ki en son bu yalnızlığın masalında tutuklu kaldığımda her bir şeyi yeniden hatırlar oldum.

Artık körebe oyunda ben hep ortadayım, kime dokunsam dokunduğum altından bi heykele dönüşüveriyor. Oysa ben birisi ebe olsun bu yalnızlığı o giyinsin istiyorum.

Tarlalardaki korkuluklardan korkmayan kuşlardandık biz, kalabalık sürülerin yılkı atlarıydık, sahip olduğumuz tek anahtar bi şarkının kilidini açardı yalnızca. ki sen o şarkılardaki en uzak, en mavi sözcüktün.

Şimdi şu kapıyı aç, bu zindana gel desem orada kimsesizliğimi görürsün. Bırak girme bu şiirin içine, zaten ben hiçbir zaman unutmamıştım seni...

t.kurt

yazmak üzerine

2010-12-07T06:37:00.000-08:00

"Söz vermiştim kendi kendime: Yazı bile yazmayacaktım. Yazı yazmak da bir hırstan başka ne idi? Burada namuslu insanlar arasında sakin, ölümü bekleyecektim; hırs, hiddet neme gerekti? Yapamadım. Koştum tütüncüye, kalem kağıt aldım. Oturdum. Adanın tenha yollarında canım sıkılırsa küçük değnekler yontmak için cebimde taşıdığım çakımı çıkardım. Kalemi yonttum. Yonttuktan sonra öptüm. Yazmasam deli olacaktım."

sait faik

Şiir sanatı

2010-12-05T05:58:00.000-08:00

Dokunabilir ve sessiz olmalı şiir
Yuvarlak bir meyve gibi,

Başparmağa bir şey söylemeyen
Eski madalyonlar gibi dilsiz,

Yosun tutmuş pencere pervazındaki
Aşınmış taş gibi suskun -

Kuşların uçuşu gibi
Sözsüz olmalı şiir.

Zamanda kımıltısız olmalı şiir
Ayın tırmanışı gibi,

Geceye takılan ağaçları dal dal
Özgür bırakır ya ay,

Kış yapraklarının gerisinde
Anı anı bellekte kalır ya -

Zamanda kımıltısız olmalı şiir
Ayın tırmanışı gibi.

Gerçeğe eşit olmalı şiir:
Gerçeğin kendisi değil.

Acının bütün tarihi çünkü
Boş bir eşik, bir akçaağaç yaprağı.

Çünkü aşk
Yan yana yatmış otlar ve denizin üstünde iki ışık -

Bir şey anlatmamalı şiir
Olmalı.

Archibald MACLEISH
Çeviren : Cevat Çapan
Şiirin Aslı : Ars Poetika

SEVİYORUM SUSMANI

2010-12-02T00:44:00.000-08:00

Seviyorum susmanı, yokluk gibisin çünkü,
sesim sana varmadan işitiyorsun beni.
Havalanıyor gibi gözlerin yerlerinden
ve sanki bir öpüşle kapanmış ağzın yeni.

Benim ruhumla dolu bütün nesneler gibi
yine benim ruhumla yükselirsin her şeyden.
Ruhuma benziyorsun, düş kelebeğim benim,
karasevda sözüne benziyorsun tıpkı sen.

Seviyorum susmanı, uzaklıklar gibisin.
İnler gibisin hem de, kuğuran kelebeğim.
İşitiyorsun beni sesim sana varmadan:
Senin sessizliğinle ben de susayım derim.

Seninle konuşayım o senin yüzük gibi
yalın sessizliğinde, o lamba gibi parlak.
Gece gibisin sen de sessiz, yıldız içinde.
Sessizliğin bir küçük yıldızdır senin, uzak.

Seviyorum susmanı, yokluk gibidir çünkü.
Öyle uzak, acılı, ölüp gitmiş gibi sen.
Yeter o zaman bir söz, bir gülümseyiş bile,
Sevinirim, başka şey yok öyle sevindiren.

P.NERUDA

...

2010-11-28T09:19:00.000-08:00

öyle güzelsinki içimde
iki satır dizeye sığdıramıyorum seni...

t.kurt

özlem

2010-11-25T11:24:00.000-08:00

Zaman uzuyor
Sular ki gene yemyeşil akmakta
Yorgun bir ırmak gibi bedenim
Tutuklu kalmışım kendimde
Bütün kapılarımı yalnızca sana açmak istiyorum…

Oysa ben hiçbir zaman bir çilingir olamadım!

t.k

yokuş aşağı

2010-11-24T04:28:00.001-08:00

Kaç saattir böyle dikelip kalmışım burada, neden sürekli denizin gri maviliğine bakıyorum, bilinmez. Ama benim tek bilebildiğim senin yokluğunun acısı. Ah keşke bi Neruda şiiri gibi sımsıcak yanı başımda bitiversen, sussak ve bizden geriye bir denizci düğümü kalsa. Çözülmesi kolay ama unutulması zor…

İnsanlar bu ömür denen yolda artık iyice böcekleştiler sevgi günlük, ne yazık ki kimse artık kendi hayatına da ait değil. Günler kalplerimize yalanların ağını ören bir örümcek masumiyetiyle tükenip gitmekte. Beni mesela artık hiçbir inanç kurtaramaz. (Evet, biliyorum az önce sana ondan bahsedende bendim)

Uzaktan bir yük gemisi geçiyor, bir nazım dizesi gibi ağır ağır ve dalgaları yararak. Onun ardında bıraktığı izlere dalıp gidiveriyorum. Birden çocukluğum geliveriyor aklıma, siyah önlük giyinmişim ve hep vapur resimleri çiziyorum defterime… gözlerimin altına sakladığım ne çok hatıra var bi bilsen sevgili günlük.

Denizin gri boşluğunda dalıp gitmişken ansızın cep telefonum çalıyor, anlaşılan o ki hayat acımasız sesiyle beni gene yanına çağırıyor. karanlık bir odada kağıdın yüzünde beliren fotoğraflar gibi suretime bürünüyorum yeniden.

sana dair...

2010-11-11T07:57:00.000-08:00

sen
yapraklarında
güneşi
toplayan
bir
limon ağacısın...

bazen

2010-11-08T08:31:00.000-08:00

ümitleri bile koruyamadığımız zamanlardan geçiyoruz,
bazen hayatı sevmemek içimde bir fidan gibi büyüyor

...

...gene uzağa dair

2010-11-02T13:50:00.000-07:00

gece düşümde bi melek görsem ondan kanatlarını isteyesim gelir...

MAVİ MASAL

2010-10-21T12:48:00.000-07:00

Sonbahar penceremde yağmurun şarkılarını mırıldanırken ben avuçlarımda bir mumun yandığını hissediyor, nefes bile almıyordum. Ama yine de sönüyordu mum. Mum sönünce gidip uyuyor ve gene o mucizeler dükkânının kapısında buluyordum kendimi. Yaşlı masal satıcısı beni artık tanıdığından umutsuzca gülümsüyor, artık ezberlediğim sözlerini yineliyordu; senin aradığın masalları artık hiç kimsecikler yazmıyor evlat diyordu. Ben gene o geceyi o mucizeler dükkânında sabahlayarak geçiriyor, sonra da uyanıp umutsuzca gene çileli hayatıma dönüyordum. Oysa yaşamak ağır bir yük gibi sırtımda taşıdığım çileye dönüşmeden önce geceleri hiç sevmez o dükkânın varlığından habersiz küçük mutluluklarımla tıpkı bir yorga atı gibi dolu dizgin ömrümün yılkısında tozu dumana katıp koştururdum. Evet o zamanlarda da zulmün kaplanları eline geçirdikleri her bir şeycikleri parçalar, insanları korkuturlardı ama zor da olsa birkaç yürek bir araya gelip adaletin kaplanı oldun mu hesap değişir bütün acılar unutulur hiçbir şey mucizelerin eline kalmazdı…

Gene zor etmiştim geceyi. Dışarıda kar yağıyordu. Mucizeler dükkânındaki ihtiyar o yılın son hesaplarını tutuyor olduğundan olmalı işi başından aşkındı. Sırtına tuhaf bir elbise geçirmiş, tepeden tırnağa kırmızılara bürünmüştü. Beni görünce gene sırıtır gibi gülümsedi. Nedense bu gece kimsecikler gelmiyordu dükkâna. Bütün hesaplarını yazıp çizen ihtiyar bana dönüp; demek bu gece için seni bana yardımcı verdiler, git arabayı al gel yolumuz uzun, dağıtılacak çok masalımız var, dedi. Şaşırmıştım ama belli etmedim, çıkıp ren geyiklerinin çektiği arabayı dükkânın önüne getirdim. Kimi uçarak, kimi kayarak, kimi denizleri aşarak bizden masal bekleyen mutsuzlara birer çuval masal götürüyorduk ya ben hala kendi masalımı nasıl bulabileceğimden başka bir şey düşünmüyordum. Taki yolun sonuna gelip, ihtiyarın elindeki son çuvalla bana gülümsediğini fark edinceye kadar. Bu senin evlat, artık burada senle ayrılıyor yolumuz dediğinde evimin kapısının önünde olduğunu fark etmiştim. Sessizce çuvalı alıp, indim kızaktan. Ben gidince aç ve sende doyana dek masalının keyfini çıkar demesiyle kaybolması bir oldu ihtiyarın. Heyecandan yüreğim bir soba gibi kütürdüyordu. Artık daha fazla dayanamayıp çuvalı açtım. İçinde iki satır bir mektup vardı. Mucize beklerken bulduğum bu iki satır yazıda şunlar yazılıydı: her insanın hayatı onun masalıdır…

O sıra uyanıverdim işte. Dışarıda gün her zamanki gibi yeni yeni ışıyor, gökyüzü maviye boyanıyordu.

t.k

ölümsüz acı

2010-10-21T01:45:00.000-07:00

eğer bir kez olsun ölmeyi başarabilseydim
doğardım ikinci kez seninle birlikte
çünkü sayılar sonsuza doğru nasıl bilinmez oluyorlarsa
yaşarken de ben öyleyim
yaşamaksa bu...

t.k

ANLAR ÜZERİNE...

2010-10-14T13:10:00.001-07:00

Aralıksız yağan sonbahar yağmurunun tıpırtısına vermişim kulağımı. Elim yavaşça üzerinde katran karası bir akciğer fotoğrafının basılı olduğu sigara paketine uzanıyor. Kibritin şavkıyla aydınlanıyor odanın karanlığı. İlk nefeste sigara içmenin kötülüğü ikincisinde keyfi geliyor aklıma da bir türlü bu zevkimden vazgeçmeye kıyamıyorum. Yaramaz Duman minderinin üzerinde mışıl mışıl uyumakta, bendeyse bugün yine başka bi haller var. Biraz şiir okuyup sonra da uyumaya çalışmak geliyor aklıma. Okuma lambasını yakıp, kütüphanemin raflarından rastgele bir şiir kitabını alıyorum. Şans bu ya "kötülük çiçekleri" çıkıyor bahtıma. Daha da kötü oluyorum. niyeyse bir kadeh rakıyı yuvarlayasım geliyor aklıma. Tek başına da içilmez ki bu meret. Ayak parmaklarım üzerinde mutfağa gidip tabakta bi dilim peynirle dönüveriyorum odama. Suyla buluşunca aslan sütü oluyor gene kadehteki rakı. Ağzımda anason kokusu, yüreğimde derin bi sızı. Hesapsızca büyüyor kederim. Nerden geliyorsa aklıma eski günler geliveriyor. Malum yolun yarısı geçmiş, yayınladığı kitaplar kimse tarafından fark edilmemiş yapayalnız bir şiir yazarıyım. Sanki bu cümleyi bilinçli kurmuşum gibi şair olduğumu bir türlü kabullenmiyorum, rakının etkisi bu olsa gerek. Birdenbire keder iyice depreşiyor içimde de umutsuzca kendi şiir kitaplarımı okumaya başlıyorum. Ay günlüğünü niye tuttuğumu yüreğime bu dizeleri kimin fısıldadığını düşünüyorum, işte tam o an yaşadığım ama asla unutmaya kıyamadığım anlar geliyor yine aklıma da dalıp gidiveriyorum...

İlkokula başlamış abc’yi sökmüş, epeyce de kıdemli bir öğrenci olmuştum. O yıllarda ilkokula siyah önlükle gidilir, beslenme çantasında hep yerli malları taşınırdı. Okulumuzun bahçesinde altında oyunlar oynadığımız bir kiraz ağacı vardı. Mayıs aylarında meyvesini verir bu meyveler okulun bütün öğrencilerine ne hikmetse yeterde artardı. Mandolin çalmayı çok seven kır saçlı öğretmenimiz mutluluğu konu alan bir resim yapmamızı söylediğinde ben resim defterime alelacele bu kirazın meyvelerini çizivermiştim. İki kırmızı noktayı bir çöpün ucunda birbirine bağladığım bu resimde bir kırmızı nokta annem ötekide babamdı. Şiirlerimde bütün mutlulukları kiraza benzetmemin de nedeni galiba buydu.

Boş arsalarda beşte devre onda biten maçlar oynardık. Ben hep fenerin kaptanı olurdum fakat çok gol yiyince adım kovaya çıkardı. Sonra sonra futbola ilgimi kaybettim ya önce kanaryaları, sonra martıları şimdilerdeyse albatrosları şiirlerimde çoklukla kullanmamda bu yüzdendi.

Lisede sevdiğim kıza okumak için şiir ezberlemek gelivermişti aklıma nedense. Tesadüfen bir nazım şiiri geçmişti elime de onu o gece ezberlemiştim. Sonraları başıma bin türlü dert açan bu nazım şiirleri benim şiirle tanışmamın ilk kapısı olmuştu. O kız hayatımdan çıktı, bugün görsem anımsar mıyım bilmiyorum ama o nazım hikmet şiiri hâlâ aklımdadır.

Evimizde kimse kitap okumazdı. Kendimi bildim bileli babam hep uzak ülkelerde çalışır, bunun nedenini ben anneme sorunca ekmek parası için oralara gittiğini söylerdi. Liseye beni babam kaydettirmişti. Emeğiyle çalışan, ömrü boyunca haram nedir bilmemiş iyi bir inşaat ustasıydı. Beni okula kaydederken okuyup adam olmamı tembihlemişti sıkı sıkıya. Cenaze namazında hoca dua okurken onun bana bunları tembihlediği gelmişti aklıma. Solcu olmuş şiirler yazmış içeriye düşmüş, barışı savunmuştum da anca o anda öğrenmiştim adam olmanın böylesi zor bir iş olduğunu. Dediğini yapıp adam olduğum içinse o an çok mutluydum.

Yatakta iki kişiydik. Yanımdaki kız beni çok sevdiğini söyledikçe bende şiire bata çıka mutluluğun yılkı atını sürmekteydim içimdeki güneşe doğru. Zaman geçtikçe mutluluğun yılkı atlarının kolay kolay güneşe varamadıklarını öğrendim bin bir acıya bata çıka. Hayatımım bu en uzak anı şiirlerimin de sebebi oldu bundan ötürü. Her şey uzakta bitti.

İlk okuduğum roman suç ve ceza'ydı. Bir genç daracık köhne bi odada aklından binbir türlü düşünce geçiriyor, bunun için cinayet işliyor, sonunda da bir hayat kadınıyla evlenip sıradan bir mutluluğu yaşıyordu. Alyoşalık zamanlarımda okuduğum bu roman kitapların dünyasına dalmama neden olmuş, sonrasında okuduğum yüzlerce romanın, düşünürün, yazarın kapısını bana aralamış ama ben aradığım kitabı bir türlü bulamamış o yüzden o kitabı kendim yazmaya karar vermiş ama o kitabı kimsenin yazamayacağını geç de olsa anlamıştım.

Karlı bir İstanbul sabahında boğazı vapurla geçmek karşıya, dalgaları yara yara unutmak zamanı, dahası asla varamamak karşı kıyıya. Peşine düşmek aklındaki sorunun; aralıksız elli yıl yağan yağmurları, yüzyıldır ışımayan geceleri görmek. On bin yıl yaşayan zalim krallardan kaçan kırlangıçlara rastlamak, bin yıldır açmamış bir güle yarenlik etmek, susmak ve de konuşmak mavi hecelerle…

...

Vesselam aynalardan geçtiğim anlar hep şiirlerime yansıdı, bu yansıma durgun ve durağan bir olgu değil yaşadıkça gelişen diyalektik bir tamamlanmaydı. Sonrası hiçbir zaman gelmeyen bir akış yani….

sevgimle temel

sevdiklerim

2010-10-13T07:03:00.000-07:00

soru

2010-10-09T01:47:00.000-07:00

Ah bu tuz yığını mavilik
bak fırtına biriktiriyor gene kuzeyde
yalnızlığın ağacı hüzün alacası
kibritimde bitmiş
hay aksi
söyle neden öldürmüştü ihtiyar denizci albatrosu?

t.k

UZAK

2010-10-07T22:21:00.000-07:00

(yazdığım bir romandan rasgele bölümleri ara ara böyle yayınlıyorum işte. sevgiyle )

(uzak/sayfa 76-85)

...........

Yapayalnızdı işte. Ne yapsın, ne etsindi, bilemiyor, sonrasını getiremiyordu. Yaşamın kıyısında içinden çıkılmaz bir vurdumduymazlığa koyuvermişti kendini. Günler günleri kovalıyor, geriye dönüp baktığında her şey orada, o lanet olasıca anda düğümlenip kalıyordu. Yitirdiklerini özlüyor, bu acısıyla vahasını özleyen bir çöl gibi seraplarda yaşıyordu. Oysa dışarıda hayat olanca coşkunluğuyla yaşanıyor, suların mavi yüzünde çanlar bir türlü susmak bilmiyor, kırlangıçlar şehri yavaş yavaş terk ediyor, güller yeniden açmak için soluyor, kardeşleri okul kitaplarını ciltliyor, annesi gurbetteki babasının yolunu gözlüyordu. İçinin bu amansız hastalığı demiri çürüten nem gibi çürütmekteydi onu. Denizin mavi yüzündeki anafor yarası gibi onu girdaplara sürükleyen, dört bir yanını kuşatan, hiç iyileşmeyen bir söz yarasıydı yalnızlık… Geriye dönüp içinin aynalarına baktıkça orada yüzünün nasıl yitip gittiğini görüyor, uzak upuzak yıldızlara dokunmayı düşleyen bir çocuğun çaresizliğiyle kalakalıyordu. Artık düş görmek istemiyor, kurbağanın hep kurbağa olarak kalacağına inanıyor ama yine de bilincini kuşatan bu çemberden bir türlü kurtulamıyordu. İşte o günlerde lisede yarım yamalak okuduğu şiirleri tekrar başucunda buluverdi. Neruda’nın karaya hasret gemilere merhaba dediği çanları çınlatıyor, Nazım’ın elleriyle okşuyordu Vera’nın saman sarısı saçlarını. Bir yanı şiirin derin sularına batan bir batık, diğer yanı özlemin çöllerinde yitip giden o altın nehir gibiydi. Sığındığı bu fildişi kulelerde, insanın kendi karanlık kuyusuna saldığı bir kovaydı şiir, bir yudum su umanı da vardı, Yusuf’unu bekleyeni de.
Öylece çıkıyordu her sabah evden. Nereye gideceğini, ne yapacağını düşünmüyor dolanıyordu saatlerce. Kâh bir deniz kıyısına gidip gemileri seyre dalıyor, kâh raylarda yürüyordu saatlerce. Mahalleli; içeri gire gire tırlattı derdi onu görünce. Umursamıyordu hiçbir şeyi. Birkaç kez hocaya su okutup gizli gizli içirdiyse de annesi fayda etmedi. Köyden geldikten sonra Kemal’le kaldıkları evden getirdiği o koliyi açıncaya kadar iyi idi oysaki… Üçü birlikte çektirdikleri o fotoğrafı görünce oldu olan. Rabia’nın ağzı kulaklarında kahkahası kalemle çizilmiş bir resim gibi duruyor, Kemal sanki küs gibi bakıyordu ona. Okul mokul, yaşamak maşamak, devrim mevrim umurunda değildi artık. Bütün sebeplerini yitirmiş, kör olasıca bir kederin karanlık suskunluğuna gömülmüştü işte. Ta ki öyle umarsızca dolaşırken Tülay’la rastlaşana kadar…
- Merhaba Taner nerelerdesin sen yahu, yer yarıldı da içine girdin sanki
Tülay’la rastlaşmaları iyi olmuştu bu kimsesizliğinde. Oturup konuştular uzun uzun. Anlat anlat bitmiyordu laf kızda. Yeni kurulan sol partilerden birine gidiyormuş ara sıra. Memlekette olup bitenleri konuşup, kimi gazete bile satmaya çıkıyormuş partidekilerle. Senden iyi olmasın ya iyi insanlarmış oradakiler de. Öyle içten, öyle teklifsiz konuşuyordu ki, susup tatlı tatlı dinliyordu Taner. Bir ara sen neler yapıyorsuna bile getirdi lafı kız. Ne desin, hangi cümleye sığdırsındı günlerini şimdi, bilemedi. Yaşıyoruz çok şükür, dedi gülerek. Aziz Nesin hikâyelerinde bir adam gibi duyumsadı o an neden bilinmez kendini. Sert bir rüzgâr esmeye başladı, salındı çam ağaçları. İyice kararmıştı bulutlar. Bir garson elinde tepsiyle sıcacık çayları servise çıkmıştı. İki çay daha içtiler. Bir mağazada işe başlamıştı, giysi reyonuna vermişlerdi onu, çıkarıp bir kâğıda çalıştığı yerin telefonunu yazıverdi. Arasındı, görüşsünlerdi, uzak durmasındı öyle, o da gelsindi partiye, işçilerin, emekçilerin partisiydi ne de olsa. Kemal’le partiyi aradıkları günler şöyle bir gelip, geçti gözünün önünden, sustu. Çatallanan sesiyle; gelirim, dedi. Hava soğutmuştu epeyce, inceden bir yağmur başladı kalktıkları sıra. Nazım’dan bir şeyler okudu yol boyu kıza. Minibüs duraklarında vedalaşıp ayrıldılar. Arkayı dörtlemeden kalkmıyordu minibüsler. Ter kokuyordu içerisi, yorgun, bitkin inşaat işlerinde çalışıp evine dönenlerdi yolcuların çoğu. Patırtı, kütürtü, her kafadan bir ses, balık istifi vardı eve yine. Sofrayı kuruyordu annesi. Bir tabakta ona koydu. Ödenmemiş elektrik faturaları duruyordu masanın üzerinde, onları görünce, bir an önce iş bulması gerektiği geldi aklına. Yarın kalkıp iş aramalıydı tezinden. Kimse kırmızı halılar serip karşılamasa da onu hayata dönmüştü işte. Salona geçip biraz televizyon izledi, Fenerbahçe’nin yeni transferlerini anlata anlata bitiremiyordu spiker. O gece yatarken Tülay’ın söyledikleri geldi apansız aklına gene; demek sonunda akıl edilip kurulabilmişti işçilerin, emekçilerin partisi de. Gece lambasının loş sarı ışığında usul usul kapanırken gözleri, düşlerinin yılkı atlarıyla bambaşka dünyalara dalıp gitmişti yine.
Kalktığında dokuza geliyordu saat. Bir şeyler atıştırıp, minibüsle Gebze’ye çıktı. İş Bulma Kurumu’nun panolarına bakındı. İki, üç ilanın telefonlarını yazdı kâğıda. Gidip telefon kulübelerinde sıra bekledi. Aradığı işler askerlik yapmış eleman istiyorlardı. Olmadı. Epey bir dolandı orada burada, yoruldu, parklarda oturdu. Bugün arayana iş miş yoktu! Açlık bastırınca bir simit aldı, susamlarının yanığı tatlı gelmişti yine. Eğilip avucuyla su içti çarşıdaki tarihi çeşmenin pirinç musluğundan. Güvercinler kanat çırpıyordu dört bir yanda, mis gibi kızarmış kestane kokusu geliyordu burnuna. Ne olacak yaşamak bedavaydı ne de olsa. Yazdan kalma hava iyice kızdırmıştı gün ortasında. Bir çınar gölgeliği bulup yasladı sırtını. Okul bahçesinde teneffüse çıkıyordu çocuklar, serçeler gibi cıvıldıyorlardı dört bir yanda. Bir sigara yaktı, Rabia geldi neden bilinmez aklına. Derin bir nefes çekti içine. Üfledi dumanını kış güneşinin yüzüne, güldü haline. Sağına, soluna bakındı. Bütün gölgelikler doluydu. Ne yapsam, nasıl akşam etsem, diye düşünürken Tülay’ın bahsettiği şu yeni kurulan parti geldi aklına. Kolunda gezinen bir karıncayla birlikte düştü yola. Bir kıza laf atıyordu bir delikanlı. Başka kapıya oğlum, diyordu kız hafif işveli sesiyle. Elektrik tellerinde dineliyordu uçmaktan yorgun düşen güvercinler…
İki kişi vardı içerde. Kirli bir sakal bırakmıştı gençten olan, diğerinin kalıncaydı bıyıkları. İyi karşılamışlardı onu. Çok geçmedi koyulaştı sohbet. Zamanla açıldıkça açıldı Taner de, bir iki de şiir okudu Nazım’dan. O vakit kalmadı aralarında hiçbir mesafe. Hep gelsindi, onunda partisiydi zaten bura. Çıkmaya hazırlanmıştı ki Tülay girdi kapıdan. Taner’i orada görünce ışıdı gözleri, daha bir mavileşti yüzü. Bir şeyler dedi ya, ne dediğini kendide bilemedi. Korkak, tedirgin çekine çekine gelip, gidenler bir, iki laf ediyor, umutlarını, umutsuzluklarını dillendiriyorlardı.
Birlikte çıktılar. Akşamın serininde dolu filelerle evinin yolunu tutanlarla doluydu belediyenin yeni yaptırdığı otobüs durakları. Sıcacık gülümsüyor, içten, pazarlıksız anlatıyordu düşlerini Tülay. Belli ki çoktan kendine ayırmıştı Taner’i. Küçücük ellerine, yüzündeki çiçek bozuğu çillerine şöyle bir baktı gizlice, tatlı bir sıcaklık kaynadı içinde. Yol ağzında bir kamyonun kasasında batan geminin mallarını satıyordu üç adam, itiş, kakışta kapanın elinde kalıyordu sattıkları. Bu hafta sonu var mıydı bir işi? Eskihisar’a gitsinlerdi, bi güzel bi güzeldi ki oralar. Olur, dedi. İki gün vardı daha hafta sonuna fakat nasıl etse de bulsaydı biraz para. Aç açına mı bakacaklardı denize. Az paraydı ya yoktu işte. Kimse bulamadı para isteyecek, bir de koca memlekette devrim yapacaklardı hani. Niçin olur demişti ki sanki. Bir sebep bulsa, gitmese, kızı arasaydı telefonla, yok yok o da olmazdı, yakışmazdı ona. Tavşanına akıl danıştı ama ondan da pek bir ses çıkmadı. Parası mı vardı ki versin, ağzı var, dili yok bir oyuncaktı ne de olsa. Satacak bir şeyler arandı, kitaplarından başka bir şey de gözükmedi gözüne. Utana, sıkıla annesinden istedi.
Çarşaf gibiydi Marmara. Gemiler demirlemişti açıkta. Tatlı bir yel esiyor, ışıl ışıl parlıyordu gökyüzünde güneş, yazdan kalmaydı hava. Daha bir güzeldi bugün Tülay da. Saçlarını mı yaptırmıştı bu kız ne. Arandı arandı bulamadı o tatlı çillerini, nereye saklanmışlardı acaba? Oturup o yaşlı sakızağacının altına konuştular hayata dair, kim bilir kimlere gölgelik etmiş, ne dilekleri dinlemişti vaktiyle. Martılar süzülüyordu maviliklerde, dalgaların sesiyle söylüyordu türkülerini deniz. Ne zaman göz göze gelseler, gülümsüyor, daha bir mavileşiyordu Tülay’ın yüzü. Uzatsa elini çekmezdi geri belli. Uzatsa mıydı? Bilmiyordu.
Kalkıp dolandılar kıyı boyunca, oltacılara rasgele dediler gülümseyerek. İçinde kocaman denizler olan şiirler okuyordu Taner. Susmak bilmiyordu bir türlü. Sen çalışmıyorsun, hesaplar benden, diyordu her seferinde Tülay. Şimdi kolunun altına alsa mıydı şu kızı, şöyle sarmaş dolaş mı gezinseydiler, dudağının uçuna bir gül mü dikseydi yoksa? Bilemiyordu.
Ne tez akşam olmuştu o gün bilemedi ikisi de. Eve döndüğünde o gece hep Tülay’ı, ona niçin uzak olduğunu düşündü. Rabia geldi aklına, sonra da ninesinin kesesinden çıkan o küçük kara taş. Uzatıp serçe parmağını dudağının kenarındaki benine dokundu, ter bastı içini. Sonra öylece bir elveda bile demeden çekip gittiğini anımsadı yine. Sustu. Karanlık, acıtan bir susuştu bu.
Günler gelip, geçiyor, iş bakıyordu sağda solda. Sendikaya Bekir Abi’ye uğradı bir gün. Toplu sözleşmede pürüz çıkmış filanca iş yerinde de, onu çözmeye gitmiş Bekir Abiler. Çayını içmiş, çıkıyordu ki, kapıda karşılaştılar. Neler yapıyordu, iyi miydi Taner? Ne olsundu, iyiydi işte, kazanamamıştı fakülteyi, iş bakıyordu buralarda. Askerlik yapmış olsaydı kolaydı ya zordu bu sıra. Belli ki onun derdi başından aşkındı, çıktı. Dolandı epey bir sağda solda, akşamı zor etti yine. Sigara parasını bile zor denkleştiriyordu. Fabrikadaki günleri geldi aklına. Az mazdı ya iyiydi o günleri. Fabrika deyince Recep Usta geldi aklına. Kardeşiyle bir dükkân mı açmışlardı buralarda ne? Bir uğrasa, hatırını sorsa, ne kaybederdi sanki?
Güler yüzlü, oldukça da konuşkandı kardeşi, onun da burnu ele veriyordu hemencecik memleketini. Recep abisi bu sıra siyasetle uğraşıyordu, pek durmuyordu dükkânda da. Sosyal demokratlardan encümen adayıydı yerel seçimlerde. Çayını bitirince, selam bırakıp çıktı. Ne zor şeydi iş bulmak bu zamanda böyle. Parasız kaldın mı geçmiyordu bir türlü saatler bile. Eve gidince televizyona bakındı biraz. Bir umut deyip çarkıfeleği çeviriyordu yarışmacılar, haberler iç karatıyordu. Yeni banknotlar yoldaydı. Bu mevsimde bile güney sahillerinde üstsüz güneşleniyordu çıpıldak çıpıldak karılar. Hakkâri’de bir karakolu basmıştı teröristler, çok şehit vardı gene. Koalisyon hükümeti dağılmış, seçime gidiyordu memleket. Milli piyangonun yılbaşı ikramiyesi dudak uçuklatıyor, uzadıkça uzuyordu Nimet Abla gişesinde kuyruklar…
Sağda, solda iş bakarak, arada Tülay’la buluşarak parasız pulsuz gelip çatmıştı yeni yıl. Pek kar yağmamıştı ya amansızdı soğuklar. Parasızlıktan Gebze’ye bile çıkamıyordu çokça. Mahalle kahvesinde al kızı, ver papazı akışına koy vermişti hayatı. Arada yatarken Rabia geliyordu aklına. Bir sigara parası bulamadığı şu günlerde nasıl kıyıp da yaşadıklarına, kızsındı o kıza da. Cesaret edip de bir kere bile gidememişti Bayram Hoca’yı görmeye bile. Gitse ne diyecekti hem adama. İşte böyle geçirdi kışı, ilk cemrenin yolunu nasıl bekliyorsa hava öyle sabırsız bekliyordu o da baharını.
Erik ağaçları yalancı çiçeklerini açmış, şubat güneşinin sıcaklığı sert geçen bir kıştan sonra yüzleri biraz olsun güldürür olmuştu. Mahalle kahvesinde otururken seçim amaçlı bedava dağıtılan bir yerel gazetede bir ilan ilişti gözüne. Gebze’de yeni kurulmuş bir yerel gazeteye muhabir aranmaktaydı. Lisede okul gazetesi çıkardıkları geldi aklına nereden geldiyse. Bir umut deyip aradı ilanda verilen numarayı. Sekreter kız çıktı telefona. Yarın saat onda gelsindi, görüşsünlerdi. Kapadığında telefonu bir dal çıtırdadı niyeyse içinde. Dışarıda hafif hafif serpiştirmeye başladı yine sulu sepken bir kar.
Kapıdan uğurlanan kış soğuklarının bacadan geri döndüğü bu yeni günde, görüşmeye gittiği gazetede bıyıkları alttan, üsten terbiyeli, Hacivat kılıklı bir müdürdü görüştüğü. Toparlak yüzü, numaralı gözlükleriyle mülayim bir görüntüsü vardı adamın. Doğrusu kanı ısınmadı ya pek, işsizlikten de iyice bunalmıştı, geriye dönecek yol parası bile yoktu cebinde. Gazete okumayı sevmeyen velâkin gazete çıkarmaya soyunmuş bu adam, bu genç delikanlının maaşın hiç lafını etmeden işe istekli olduğunu üst üste yinelediğini görünce; yarın gel başla, bir bakalım delikanlı, dedi. Bir iş bulabilmişti sonunda. Sıcacık bir sevinç kaynadı içinde. Zamanla gazetenin bütün girdi çıktı, getir götür işleri ona yüklenecekti ya şimdilik adı muhabir olarak denenmek için alınmıştı gazeteye.

ateş ile duman

2010-10-06T07:59:00.000-07:00

duman'la tanışıklığımız yeni

velakin dostluğumuz uzun sürecek gibi.

biraz yaramaz fakat çok sevimli

süt içmeye bayılıyor

henüz kitap okuyamıyor

çünkü o daha çooook küçük :)

SUSKUN MAVİYE DAİR...

2010-10-03T03:13:00.000-07:00

hadi ışıkları söndür, perdeleri aç. gökyüzünün şamdanı aydınlatsın içimizi, sana anlatacaklarım var. ben yangınların içinden gelen yoksul, kimsesiz sesimle bu gece seninle konuşmaya geldim. sesimin aynalardaki gölgesinden korkma sakın ha! yarıda bıraktıklarımın seslerini alıp geldim sana, içine hapsolduğum çemberlerin sesini, unuttum sandıklarımın sesini, eskilerin yenilere direnen sesini, yolun sonunda hiçbir şey olmadığını bilseydin eğer yine de yürür müydün diyen öfkemin sesini alıp geldim. gök mavisi, gelincik kızılı değil sesimin rengi, olsa olsa bir mürekkep balığının korkak lekesi…

seni düşününce lal sesinin güney kapısından milyonlarca kırlangıcı salıyorsun yıldız karanlığıma. orada külün susmaya yazgılı sesinden doğuyor sesim, beni bir tek sen anlıyorsun, ki konuştukça seninle ateş oluyorum yeniden. yazının büyüsünü keşfediyorum, bölüşüyorum tarihle bilincimi. suyun mavi kanına karışıyorum sımsıcak bir yaz güneşi gibi...

hadi ışıkları söndür, sokul nefesinin esrik öfkesiyle kuytuma. orada susamış bir çölün yazgısıdır sesim, duy sesimi. anla nolur… anla ki bir söylencenin aslına bürünsün, yüzümdeki o uzak ve beklenen şehrin karanlık maskesi.

çünkü her doğan gün bitmemiş bir hepaptır; ki adaletin(yaşamın, ölümün, varolmanın) gerçek kitabı aşk değil dostluktur...

t.k

ZOKA

2010-09-29T11:49:00.000-07:00

bazen içinin zulasına sığınır,
orada yalnızca kendi sesini duyarsın.
eski bir dizenin yumuşacık eli
gelip okşar yüreğini.
sonra;
"iyiki de böyle yaşamışım" der,
kendine gene ondan bahseder,
anason kokularında gülümsersin zamana.

t.k

MAVİ KUŞ

2010-09-26T06:45:00.000-07:00

bir mavi kuş var yüreğimde
çıkmaya can atan
ama ben ondan güçlüyüm, kal,
diyorum ona, kimsenin
seni görmesine izin veremem.

bir mavi kuş var yüreğimde
çıkmaya can atan
ama viski döküyorum üstüne
sigara dumanına
boğuyorum,
fahişeler, barmenler ve
bakkal çırakları hiçbir zaman
bilmiyorlar onun orada
olduğunu.

bir mavi kuş var yüreğimde
çıkmaya can atan
ama ben ondan güçlüyüm,
yat lan aşağı, diyorum ona,
ocağıma incir dikmek mi
niyetin? Avrupa'daki kitap
satışlarını sabote etmek mi?

bir mavi kuş var yüreğimde
çıkmaya can atan
ama zekiyim, sadece
geceleri izin veriyorum çıkmasına,
herkes yattıktan sonra.
orada olduğunu biliyorum, derim
ona, kederlenme
artık.

sonra yerine koyarım yine
ama hafifçe öter
tamamen ölmesine de izin
vermiyorum
ve birlikte uyuyoruz
gizli antlaşmamızla
ve insanı ağlatacak kadar
güzel, ama ben
ağlamam, ya
siz?

Charles Bukowski

sana dair

2010-09-23T23:33:00.000-07:00

hiç kimsenin iyi gelmediği yerden sarıyorsun yaralarımı, hiç kimsenin dokunamadığı yerden kanatıyorsun sonra,
uzak bir yerden geliyor sesin,
hiç kimsenin uyandıramadığı yerden uyandırıyorsun...

hesap kitap

2010-09-20T14:00:00.000-07:00

bazen insan yalnız kendisiyle kalır. hemen herkes ömründe çokça yaşar bu anı. kadersizliğine kızar, en büyük cezayı da kendine verir. insan kendisiyle konuşunca yani kendi içine kapı aralayınca orada hayat insana bir yük olur. bagajın yüke döndüğü yolda hayat çekilmezdir artık. işte böylesi anlarda büyük düşlerinden küçük mutluluklarına sığınır çokça insan. ama ben bunu da başaramayanlardan olmuşumdur çokça zaman...

13 EYLÜL'ÜN ŞİİRİ

2010-09-15T04:32:00.000-07:00

fabrikaları, okulları, mabetleri, kışlaları
kerhaneleri, otelleri, köyleri, şehirleri
ki çocukları yaşatmak için
ve işte bu halk gene erkenden yollara düştü.

onlar ki; hayata bembeyaz bir yol açmak için
yankısıydı yalnızca kendilerinden kopan bir çığın...

BAZEN

2010-09-13T05:27:00.000-07:00

bazen eylül yağmurunun penceremdeki tıpırtısına benziyordu bakışların,
bazen kar altında bir Anadolu kasabasına giden
uzun yol otobüslerinin buğulu camlarına.

bazen yanına gelmekten korkup bir sigara daha yakıyordum,
bazen korkularımı yenip gül bahçende korkuluk oluyordum.

bazen hüzünlerim mavi,
bazen esmer
ama mutluluk ikimize de çokça hep uzaktı...

t.k

DELİLİK

2010-09-05T09:23:00.000-07:00

Kalabalık sokaklarda yitip gitmekten kaçıyorum kimi
Kimi yalnızlıkta çekilmez geliyor
Anlayacağın boşluğun ellerine bıraktım atlarımı
Gümüş eyerlerine korkuyu yüklenmiş her biri.

Kapımı tıkırdatacak o postacıyı beklerken ömrümün eşiğinde
Ölü mektupların anarşik harfleri uğulduyor beynimin gizemli labirentlerinde
Apar topar alıp vurmaya götürüyorlar beni Bay K'nın yerine
Hayır diyorum, ben cin çıkarmak istemiyorum daha...
Komodinin üzerinde duran mumu yakıyorum
Kaç kez söndürdüğümü anımsıyorum sonra
Suya bırakmak kendimi ve derinlerde seni bulmak istiyorum bir tek.
Her sabah binlerce yıldızı öldürdükten sonra güneşin doğduğunu görüyorum…

Yağmur çiseliyor dışarıda
Camlarda tane tane ölüyor an
Felsefenin hayattan alacağını hesaplıyor yaşlı ışık
Biliyorum bunun adı delilik
Var olanı dürtüyor ve eşeliyor
Bir salyangoz yavaşlığıyla kök salıyor içime
Ve ben henüz uyanmadan gölgelerimi uyandırıyor her sabah...

Söyle hangi tanrıçanın sunağına adanmış bir ülkü bu
Gün be gün yatağını oyarken su!

t.kurt

ONLARA DAİR

2010-08-25T03:51:00.000-07:00

zambağın somutlaşmış çıraklarıdır onlar
şişe kırığı tarlasında boy verirler acıtarak
korkuyla varolur, korkuyla geçerler köprülerinden
ki düş kadar yalandır senden giderken sana bıraktıkları

t.kurt

Sanılar

2010-08-23T11:24:00.000-07:00

Şimdi belki benim gibi ölesiye yalnızsındır
Uçan kuşları gözlemektesindir tek başına
Çamların yeşiline dalmış gitmiştir gözlerin
Radyo dinliyorsundur ya da susarak
Bir kitabı okumaya çalışıyorsundur kim bilir

Sonsuz güzellikte bir aşk düşünüyor olabilirsin
Belki de anılarını deşiyorsun bir olmazı
Bir açmazı derinden derine kurcalar gibi
Bir kahve içmeyi bir elma yemeyi kurarak
Saatine bakıyor olabilirsin uykulu gözlerle
Çocukların oyununa dalmış gitmiş olabilirsin

Mahpus gibi tutsak gibi belki köle gibi
Yarını olmamak gibi bir duygu içindesindir
Belki de kendini bağışlamıyorsundur
Benim hiç bilmediğim bir şeylerden ötürü
Kırık tirenler gibi öylece kalakalmışsındır
Kalkıp gidip çekirdek almayı düşünüyorsundur
Ya da uyumak istiyorsundur her şeyi unutmak için
Belki sen de benim gibi ölesiye yalnızsındır

Afşar Timuçin

...sana dair

2010-08-13T07:31:00.000-07:00

Seninle anlam bulan kırmızı soluğum
Yüzümün o suskun mavisi
Her şey ölüyor sevgili.
Oysa sen çocuk İsalar gibisin hâlâ!

t.kurt

ÖZGÜRLÜĞÜN SESİNİ DUYMAK

2010-08-12T11:04:00.000-07:00

Peri Kızı'na

2010-08-10T02:12:00.000-07:00

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; devenin tellâl, pirenin berber olduğu zamanlarda kartlar ülkesinin uçsuz bucaksız kıyılarında ırmak seslerine komşu ahşap bir kulübede yaşlı Maça Kızı’nın evlat edindiği çirkin bir Sinek İkili yaşardı. Güzeller güzeli Sinek Kızı’yla yakışıklı Kupa Bey’inin yasak aşkından doğan bu talihsiz çocuğu bir sabah kapı eşiğinde buluveren yaşlı Maça Kızı dinmeyen evlat özlemiyle Kartlar Tanrısı’na dualar ederek oracıkta bağrına basmış, ona öz annesini hiç aratmamıştı. Zaman gelip geçmiş ama Sinek İkili hep Sinek İkili olarak kalmıştı. Öyle çirkin, öyle çelimsizdi ki diğer İkililer bile onu asla oyunlarına almıyorlardı. Yaşlı annesi onun bu haline duyduğu üzüntüden bir gün apansız ölüverince artık iyiden iyiye yalnız kaldı ve bu küçük kulübenin dört duvarı arasında yüzünü herkesten saklayıp, geceleri ışıldayan yıldızların pırıltılarında binbir düşe bata çıka yaşamaya alıştı. Günler günleri, yıllar yılları kovalıyor, zaman su gibi gelip geçiyor ama yüreği tıpkı bir örümceğin ağını örmesi gibi sabırla aşka duyduğu o umudu bu çirkin kızın içine örüyordu.

Kartlar ülkesinin yaşlı kralının yakışıklı oğlu Kupa Valesi’ninse tahta çıkması için en kısa zamanda evlenmesi gerekiyordu. Çünkü bu yılın sonuna dek kalbinin prensesini bulup evlenemezse koz maça olacak, tahta Maça Bey’i geçecekti. Yaşlı kral oğlunu bir an önce evlenmeye ikna etmek için kartlar ülkesinin tüm güzel kızlarının katıldığı balolar düzenliyor, bunun için hiçbir masraftan kaçınmıyordu ama ne yaparsa yapsın aşka inanan oğlu kalbinin sahibini bir türlü bulamıyordu.

Günlerden bir gün krallıktaki diğer valelerle bir araya gelip av partisine çıktılar. Her vale bir yöne gidecekti. Kupa Valesi doğuyu, Maça Valesi batıyı, Sinek Valesi kuzeyi, Karo Valesi güneyi seçti. En iyi avı bulup avlamaktı düşleri. Doğunun uzak, hiç kimsenin henüz varamadığı topraklarında bir ırmak çıktı karşısına Kupa Valesi’nin. Su içmek için eğildiğinde suda çok güzel bir yüz gördü. İşte aradığım aşkı sonunda buldum, dedi kendi kendine. Doğrulup kalktığındaysa karşısında çirkin mi çirkin Sinek İkili’yi buldu yalnızca. Okuduğu bir masalı anımsadı o an. Öpsem bir prensese dönüşür mü acaba, diye geçirdi aklından. O an bu düşünceye o kadar inandırmıştı ki kendini yaklaşıp apansız öpüverdi Sinek İkili’yi.

Masala göre göğün gürlemesi, yıldırımların çakması, ortalığın zifiri kararması ve tekrar aydınlandığında bu çirkin Sinek İkili’nin güzeller güzeli bir prensese dönüşmesi gerekiyordu. Ama bunların hiçbiri gerçekleşmemişti. Hatta çirkin Sinek İkili bile telaşla kaçıp gitmişti yanından Kupa Valesi’nin.

Diğer valelerle buluşmayı kararlaştırdıkları yere vardığında, tüm valeler bu çirkin mi çirkin gencin üzerine çullanıp onu yakaladılar. Söyle kimsin sen, nereden buldun bu giysileri, ne yaptın Kupa Valesi’ne, dediler. Ne dedi, ne anlattıysa bir türlü inandıramadı kendisinin Kupa Valesi olduğuna oradakileri. Zincire vurup saraya götürdüler, ama saraydakiler de inanmıyordu onun Kupa Valesi olduğuna. Acılar içindeki Kupa Bey’inin fermanıyla halkın gözü önünde asılmasına karar verildi. İpe giderken bile susmak bilmez bir yaşama çabasıyla Kupa Valesi olduğunu haykırıyordu.

Ancak asıldığı ipte eski haline dönünce herkes anlayabildi onun gerçekten yakışıklı Kupa Valesi olduğunu.

t.kurt

PORSELEN KIZ

2010-08-07T22:19:00.000-07:00

artık susup sadece o şarkıyı dinliyorum. evet zaman istemesek de öğretiyor insana bağışlamayı. bağışlamak insanın kendiyle hesaplaşması, bağışlamak tutunmak işte

http://fizy.com/#s/1agxa4

...ama yine de sen hep bi porselen kız olarak kalıyorsun içimde...

Neye benzer ateş,
Nasıl pişer toprak?
Ellerin, ellerinde mayıs sancısı.

Suya nasıl çizilirse ebru
Öylesi işte
Büyür içinde çocuk.

Patiska yüzünde
Kırıkların karışır kırıklarına.
Sevgiye yapışır parçaların...

T.Kurt

geçmiş zaman hikayeleri

2010-08-01T02:35:00.000-07:00

Ben çocukken bayram yerleri kurulur ve ben bayram harçlığımla oralara gider salıncağa binerdim. Salıncakçı salıncağı kendi belirlediği bir süre sallar, sonra bağırmaya başlardı; “yandı, yandı” diye. Böylece verilen paraya karşılık çocukların salıncağa binmiş olduklarını ve paralarının yandığını hatırlatırdı. Ama sonra çocukların üzüldüğümüzü görünce, onları mutlu etmek için; “bu da cabası, bu da cabası” diye bağırarak dört beş sefer daha sallardı salıncağı

İşte benim en mutlu olduğum an bu cabası diye salıncak sallanırken sallandığım andı.

t.kurt

seni düşünmek

2010-07-25T10:19:00.000-07:00

erkenden uyanmışım
seher vaktinin süt maviliğinde
dışarıda elif elif bir yel esmekte
dayamışım başımı pencereye güzel şeyleri düşünüyorum; sosyalizmi, seni, falan filan
biliyorum aklın da bu zaman gibi karmakarışık
için desen yangın yeri
tek çaren susmak
doğrusu nedir bu sevda işinin bende bilmiyorum bunu
dünya gibi dönmekten başka bir şey de gelmiyor elimden

t.kurt

ŞİİR ÜZERİNE DÜŞÜNCELERİM

2010-07-23T10:22:00.000-07:00

Şiirin doğası bayramın doğasına benzer, ki o da takvimde bir tarih olmanın yanında, zaman diziminde bir kırılma ve dün ya da yarın olmaksızın sürekli olarak geri dönen bir şimdiye saldırır. Her şiir bir bayramdır, mutlak zamanın bir tortusu.

İnsanlarla tarih arasındaki ilişki bir kölelik ve bağımlılık ilişkisidir. Çünkü eğer bir kez tarihin baş kişileriysek, aynı zamanda onun hammaddesi ve kurbanlarıyızdır da; o bizim pahamıza gerçekleşebilir. Şiir bu ilişkiyi köktenci biçimde değiştirir; şiir ancak tarihin pahasına gerçekleştirilebilir. Bütün ürünleri – kahraman, katil, aşık, alegori, yazıt parçaları, nakarat, yemin; oynayan çocukların dudaklarındaki istençsiz çığlık, suçlu bulunan zanlı, ilk kez sevişen bir kız, rüzgarda dünyaya gelen bir cümlecik, bir parça ağlayış- bütün bunlar eskimiş sözler, yeni kullanılmaya başlamış sözler ve alıntılarla birlikte, kendilerini hiçbir zaman ölüme ya da duvara çalınmaya bırakmayacaklardır. En sona ulaşmaya ve en üstün olana varmaya eğitimlidirler.Kendilerini kurtaracak ve kendilerini kendileri kılacak şiiri beklerler. Tarih olmadan şiir olamaz ama şiirin biricik görevi de tarihi dönüştürmekten başka bir şey değildir. Onun içindir ki gerçek devrimci şiir vahiy gibi olan şiirdir.

Böyle bir şiiri yaratmaya uğraşan şair ise şiirlerinin tatlı saltanatıyla yaşayan kişi değil, paraya önem vermeyen, ödül arzusu duymadan, olanca bireyselliği ve kişisel çabasıyla burjuvaziye ve tüm bürokratik geleneklere karşı mücadele eden kişidir.

Dil şiirin büyüsü; şairin yurdudur.

NARÇİÇEĞİM

2010-07-14T04:31:00.000-07:00

Eflatun bir kederin gölgesine sığındığımız kıyılarda
Yalınayak papatyalar gibiydi mavilikler
Ne vakit sırça aynaların öte yüzüne geçse ateşböceklerimiz
O vakit narçiçekleri açardı gene gülüşünde

t.kurt/ 12 Temmuz 2010

ELİF

2010-07-11T01:14:00.000-07:00

Ey ateşten süzülen yar!
Ömrümü al.

Bil ki ben
Ömrümü sarıp gül yaprağına
Kaç zamandır seni düşledim.

Gecenin penceresinde ışığını
Sabahın penceresinde yüzünü beklediğim
Ey dağların rüzgârına âşık mavi gelincik
Ey sonrasızlığa giden küçük gemi
Ey milyon kere öldüğüm anlam.

Gel artık
maviye yaz ömrümü.

Temel Kurt/Ay günlüğü 2007-tevn yayınları

yağmurlu bir günde insan yazdığı bir kitabın başlangıç şiirini yeniden okuduğunda o an anlatmak istediklerinin de ötesine dalıp gidiyor. hayatımızı(yeniden) okumaya başlamak diye özetleyebiliriz şiiri.
dünyayı değiştirme kavgasındaki insanın şiirle bunu becermeye çalışması nasıl bir gelecek sorusunun bilinmezliği içerisinde neden hep aşk kadar saftır, bu asla bilinmiyor.

evet benden çıkmış bu dizeleri içimde devrim ateşinin sıcaklığını yaşayarak yeniden okudum bu sabah. elifle başlayıp elifle bittim gene...

Şavaş Ve Barış

2010-07-09T05:32:00.000-07:00

kahraman asker ölüleri geçiyor sokaklardan
anaların göz çukurlarına gömülüyor sesleri
ben ki; türkülerimi nadasa bırakmışım yine
bu suskunlukta buzdan bir korkudur ecelim.

t.kurt

DERİN SES

2010-07-07T02:57:00.001-07:00

Derin bir ses duyuyorum kimi zaman içimde
Beni çağırıyor
Gel diyor
Kutsal sesler gibi de değil
Tren düdüğü, taksi kornası gibi sıradan bir sesleniş
Bi güvercin süzülüyor apansız içimde, peşinden bi kırlangıç
Huzur veriyor varlığın
Mavi bir şey huzur
Ama henüz açıklayamıyorum bunu

t.kurt

DİYALEKTİĞE ÖVGÜ

2010-07-01T10:47:00.000-07:00

Nasıl ki pırıl pırıl doğuyorsa güneş
Öyledir insan içinde yarın
O yüzdendir ki andan korkmak asla huzur getirmez insana
Her zaman bitti sandığındır başlayan
Evet, senin yüreğindeki ıssızlıkta var olur daima (aşk)…

t.kurt

Kimbilir kaç kişi senin zarif hallerini sevdi

2010-06-29T10:58:00.000-07:00

Kimbilir kaç kişi senin zarif hallerini sevdi
Kaç kişi güzelliğini sevdi
Belki gerçek aşkla; belki değil

Ama bir tek kişi seni sevdi.
Bir tek kişi değişen yüzündeki hüznü sevdi.

William Butler Yeats

KORKAK

2010-06-26T21:23:00.000-07:00

Korkuyorum sana seni seviyorum demekten
Korkuyorum sesinin kırılmasından
Ellerimin ellerinde soğumasından.

Korkuyorum yanı başında olmaktan
Korkuyorum seni öpmekten
Korkuyorum atlasında kaybolmaktan
Ki bir daha hiç yolumu bulamamaktan.

İyisi mi böyle uzakta ol hep
Sen korkma sakın, şüphe de etme sevgimden
Ben bilirim yanı başımda olduğunu
Suskun ve mavi soluğunun…

t.kurt

ŞAİRE DAİR

2010-06-24T12:28:00.000-07:00

o uzak şehirde bir adrese yollardım mektuplarımı
tepeden tırnağa bembeyaz bir zarfın üzerinde
gecesi gündüzü birbirine karışmış
alaca bir taydı adım

her sevişmemizde kurşun eritir
ırmağı böyle geçerdik karşıya
ama asla "O" denize varamazdık

t.kurt

Hiçbir yer

2010-06-23T09:00:00.001-07:00

Şimdi televizyonu açsam ölüm haberleri gelir gene
Ya da çokbilmiş, iyi giyimli adamlar lanetler terörü durmaksızın
Oysa ben biramı içmek ve yalnızca biraz futbol izlemek istiyorum.
Amanın o da ne; ne biçim bir sesi var şu taraftarların çaldıkları zurnanın
Vuzizellamıymış meymiş adı
Ve diyorlar ki kölelik günlerine isyanın çalgısıymış eskilerde
Ah bu dünyada neden her yer barışa çok uzak…
Üç milyon yıl önce başlamışken ilk hayat kıpırtısı
Ve şimdi milyarlarca çeşide bölünmüşken canlar
Söyle neden bana bir parça huzur yok hiçbir yerde…

t.kurt

Günlüğümden

2010-06-17T11:31:00.000-07:00

Vapurla eve dönerken; zamanın peşine düşsem nelerin izini sürerdim acep, diye soruverdim kendime. İşte tam o anda sen geliverdin aklıma. Belkim de senin aklıma gelmene martılar sebep oldu. Hani saatin kadranında pır pır dönen o uzunca çubuk gibi içimde senin adın dönüp dönüp durdu. Ah bi bilsen Elif seni öyle sevince batmış görmek beni ne kadar mutlu etti.

Dünyamızdan barış git gide uzaklaşırken ve hâlâ tanrı yanılgısına boyun eğerken bilinç sen fizik diplomanı aldın. Sus, sakın bir şey deme. İzin verirsen sana bir şiir okuyamak istiyorum, öyle aklıma ne geldiyse ilk onu:

say ki korsanların ele geçirdiği bir gemidesin
belki de lanetli bir masalda
kendini denize atarken
sakın suyunda bir kaldırma kuvveti olduğunu unutma

:)
Sevgimle abin

GÖKKUŞAĞI

2010-06-08T05:48:00.000-07:00

aşk, yaz yağmuru gibidir
küsünce çekip gider
ama gene de allı morlu bir bohçaya sarılıdır
insana bıraktığı hediye...

t.kurt

PERİ VE UZAK

2010-06-05T12:54:00.000-07:00

ve yol onu alıp, öyle uzağa götürmüştü ki
yolculuğunda içini döktüğü günlüğü olmasa
sırlarını bende bilemeyecektim.
en büyük korkusu aştan
ve adaletsizliktendi,
ekmeği bölüşemeyen bu vahşi canlı türü
aslında aşkı da yaşamayı(bölüşmeyi) çoktan unutmuştu.
gökyüzü hep uzak
taşlar hep suskundu.
-ki yüzlerde öyle
...

yol sona ersin
bir şey olsun
ölüm mesela
ya da ne bileyim bir deniz çıksın karşısına
ve iskelede kalkmaya hazır bir gemi olsun istiyordu ya
istedikleri hem yanı başında
hem çok uzaktaydı
tıpkı her seferinde ilk öpüşmesini anımsadığı gibi çok uzakta.
....

apansız gün doğuveriyor
sonra gene gece oluyordu
günler uzun ve acı dolu
geceler kısa ve sessizdi
gecelerin konuğu yıldızlarsa
bildikleri kadar pırıltılıydılar
tanrı yok ve hiç olmadı diyordu kuzeydeki parlak yıldız
güneydeki adaletin ve aşkın da olmadığını söylüyordu
bir tek doğudan doğacak o büyük yıldız ışığa inanmayı vaaz ediyor
ve acıyı yayıyordu dört bir yana
...

yol bitmiyor,
uzadıkça uzuyordu
hayat iyi şeylerin günlüğünü tutmayı çoktan unutmuş
mor menekşeler yurtlarına bir çiçekçide mülteci olmuşlardı
ki salyangoz yavaşlığıydı bu
aynı kadrandaki akrep ve yelkovan gibi birbirlerini kovalayan(belki de arayan)
…

t.kurt

BARIŞ'A

2010-06-01T10:11:00.000-07:00

ZEYTİN

ah şu Hanzala ağlıyorken yanıbaşımda
suya muhtaçken ve güneşe duacıyken
benimde hiç köklerimi uzatasım gelmiyor yeraltı sularına

t.kurt

AMANSIZ DERT

2010-05-24T11:58:00.000-07:00

bi bulutu cebime sakladım, rastladığımda sana vermek için
ötekisi boş kalmasın diye de işte böyle çekirdek çıtlıyorum
ne amansız bir dert şu benimkisi
günler hüzünlü uğursuz bir salı
kahve falımda da gözükmüyor gemiler
kalakalmışım gene kendimle

t.kurt

HALK

2010-05-21T00:48:00.000-07:00

madende ve cephede ölürler
yaşarken değil ama ölünce kahraman olur herbiri
dinler onları kutsar,krallarda öyle
oysa bilmez hiçbiri balık yumurtasının tadını
lanetlidir düşleri...

t.kurt

YALANSIZ ŞİİR

2010-05-19T09:37:00.000-07:00

Şahin gagalı mavi korkularından kaçarken bile
Saçlarında güvercin uçuşları taşırdın
Ki ben senin gözlerini de bilirdim
Mavi bir boncuk oluverirlerdi susunca.

T.KURT

şu demokrasi dedikleri...

2010-05-12T03:23:00.000-07:00

Çalkalanıyor gazete manşetleri, Baykal’a ait olduğu söylenen kasetle ortaya çıkan Türkiye’nin yeni siyasal gündemi (ki böyle ülkelerde gündem ancak böylesi adi vakalarla değişir zaten, yoksa geniş emekçi yığınların başına gelen yoksullaşmadan, barışa dair nedenlerden kimse gündemi değiştirmez) ne getirir, ne götürür, diye biz de bir dizi film izler gibi izlemeye yönlendiriliyoruz olup biteni. Ki zaten malum çok seyirci toplayan dizilerinde bu yaşananları işlediğini söylemeye sanırım gerek yok. Hani Aziz Nesin’in “du bakalım nolcak” öyküsü istesek de, istemesek de aklımıza geliveriyor. Sahi ya du bakalım nolcak…

Baykal’ın istifa etmesine gerekçe gösterdiği kaset ona göre komplo, basına göre bir habercilik başarısı olsa da ortada başka hesapların olduğunu anlamak pek de zor değil. Artık hangi partinin ya da kimlerin ne gibi hesapları var o da zor aydınlatılacak bir faili meçhul cinayet haberi olacak gibi...( gene bi parantez açalım; faili meçhuller illa bedenen ölümle gerçekleşmez değil mi?)

Tolstoy’un “Diriliş” adlı romanı geldi aklıma niyeyse. Orada kontun oğlu teyzesinin evinde bir köylü kızını ayartır ve onunla birlikte olur, sonra da bırakıp gider. Yıllar sonra bir mahkemede karşısına çıkana kadar da kızdan pek bir haber almaz. Onu yeniden diriltmek için uğraşırken ülkesinin, Rusya’nın içler acısı haline tanık olur kontun oğlu. Bu olayda bu ülkenin siyasetçilerine, askerlerine, yazarına, çizerine acı gerçekliğimizi kavratır mı pek umudum yok ya du bakalım ne olacak...

Cumhuriyete kurşun sıkıldığını düşünen bir siyasi çizginin bu olayda Mesihleşeceğinin sinyalleri çoktan ortalıkta gezinmeye başlamış olsa bile artık bu kapitalist düzenin sadece ekonomik bir kirlilik değil ahlaki kirliliğinde sebebi olduğu gerçekliği de ortalıkta gezinmekte. Telekulağın kimi ne için dinleyeceği tamamen duygusal nedenlere bağlı çünküme.

Bir askerin öldürülmesine şehitliği, bir çocuğun kolunun kırılma nedenine hainliği yakıştıran dildeki çürüme bu olup bitenlere de neler yakıştırmakta bunu merak edenlerin internet sitelerinde bir sörf yapması yeterde artar. Ama interneti olmayanlar üzülmesinler ki zaten olay sanırsam yakın zamanda Kurtlar Vadisi dizisinde de layıkıyla işlenir.

Benden bu kadar, çünkü söz kirlense de yazı hep temiz kalsın istiyorum. Can yücelin dediği gibi; ne kadar kötü kokarsak o kadar iyi…

Sevgimle Temel

AŞK

2010-05-08T13:06:00.000-07:00

Darbelerle yıkıp, kurdular bu özgür dünyayı
Kim giyiyor bak şimdi Sam Amca’nın ceketini
Sapını tuttuğun o kızıl karanfil için
Son bir kez olsun ağla sevgili.
Değil mi ki; en uzak yere varmak
En kutsal şarabı tatmaktır
Taçlara baş kaldıran bir kılıçtır bu yüzden aşk.

t.kurt

boşlukta

2010-05-06T09:26:00.001-07:00

Öyle oturup kalmıştı masada. Beş olmuştu galiba bira. Hiç bir kadın gelmiyordu aklına, zaten kime maviyi yakıştırsa yalan oluyordu. İçinden çıkamadığı eski hesapları da yoktu. Umutsuzdu işte. Brehct’in o çok sevdiği şiirini mırıldandı kendine. “Bir yaprak gönder bana, bir koruluktan koparılmış olsun, hiç değilse evinden yarım saat öteden. Sen oraya dek yürür güçlenirsin, bense kalkar teşekkür ederim sana o güzel yaprak için.” Oysa bir yaprağı bile olmamıştı hiç, ama kendine teşekkür edebilirdi, neden etmediğine yormak geçti aklını velâkin aklıyla da ceberuttu. Bir arkadaşının dediği gibi; hayatla kurduğu ilişkiler mi değişmişti acaba? Bir bira daha işaret etti, malum sigara yasaklarından sonra kapalı mekânlarda içmenin de tadı kalmamıştı. Meyhanenin film çekilmiş camlarından dışarı kaydı gözü, bir ırmak gibi akıyordu sokak. Nereye baksa kapitalizm çarpıyordu suratına, neden bilinmez Bob Dylan şarkılarında dinlemeyi çok sevdiği o mızıka sesi çınladı kulağında. Umut neye yarar ki; böylesi bir başınaysan eğer, diye mırıldandı kendine… Yazdığı şiir kitapları gibi yaprak yaprak bir hüzün çökmüştü içine. Masada masaydı ha bana mısın demiyordu bunca yüke!

t.kurt

sana dair...

2010-05-03T02:40:00.000-07:00

dilimde en mavi, en kızıl şarkılar
ne yana gitsem bir mayısa çıkıyor yolum
-ki ne yana baksam oradan gülümsüyorsun bana
yüzünde tipiye karışmış kar taneciklerinin çoşkusuyla...

t.kurt

mayısın şiiri

2010-05-03T02:18:00.000-07:00

kırana bile
bağışlar kokusunu
çiçekli erik dalı...

chiyo-ni

mavi bir kadına sonat

2010-04-27T00:24:00.000-07:00

sonra büsbüyük bir göl çıktı karşısına
hiç görmediği kadar büyük bir göl
suları masmavi ve patiska cinsindendi
bunun anlatılanın o büyülü mavilik olduğu geliverdi dağarcığına
acıp kanatlarını iki yana, bıraktı kendini boşluğa

sonra daha önce hiç görmediği kadar yüksek bir dağa rasgeldi
ağzı alevler saçıyordu ve öfkeliydi oldukça
korktu
büyükbabasının anlattığı ejderha masallarını anımsadı
bir şahin gibi yükseldikçe yükseldi yukarlara doğru
manzara harikaydı.

sonra bitmek bilmez bir bulutun içinden geçti
beyaz altından som bir saraydaydı sanki
kimse görmemişti henüz onun gördüğü bu şehri
ama neden bilmiyordu, geçmişinden bir ses onu başladığı yere çağırıyordu
gözlerini açtığında sımsıcak yatakta iki kişiydiler

t.kurt

SON SÖZ

2010-04-18T10:17:00.000-07:00

boğazından lıkır lıkır geçen
şu suyun kıymetini bil
nedir ki bu mavilik deme
pencereden görebildiğin kadar
göğün kıymetini bil
kıymetini bil çiçek açmış bademin
güneşli odanın çamurlu sokağın
beyazın siyahın yeşilin
pembenin kıymetini bil
dirilik öyle bir şey yurekte
sevinçle çırpınır
kavak yelleri eser insanın başında
insanoğlu kızar öfkelenir savaşır
halk için girişilen savaşta
o korkulu sevincin
öfkenin kıymetini bil
bil ki bu
budur iste
güneş yalnız dirileri ısıtır
güneşin kıymetini bil.

oktay rifat...

Şair kafasından geçenlerin ne kadarını kağıda dökebilir, diye sordumdu kendi kendime

2010-04-14T22:36:00.000-07:00

SEVGİ DUVARI

sen miydin o yalnızlığım mıydı yoksa
kör karanlıkta açardık paslı gözlerimizi
dilimizde akşamdan kalma bir küfür
salonlar piyasalar sanat sevicileri
derdim günüm insan içine çıkarmaktı seni
yakanda bir amonyak çiçeği
yalnızlığım benim sidikli kontesim
ne kadar rezil olursak o kadar iyi

kumkapı meyhanelerine dadandık
önümüzde altınbaş altın zincir fasulye pilakisi
aramızda görevliler ekipler hızır paşalar
sabahları açıklarda bulurlardı leşimi
öyle sıcaktı ki çöpçülerin elleri
çöpçülerin elleriyle okşardın beni
yalnızlığım benim süpürge saçlım
ne kadar kötü kokarsak o kadar iyi

baktım gökte bir kırmızı bir uçak
bol çelik bol yıldız bol insan
bir gece sevgi duvarını aştık
düştüğüm yer öyle açık seçik ki
başucumda bir sen varsın bir de evren
saymıyorum ölüp ölüp dirilttiklerimi
yalnızlığım benim çoğul türkülerim
ne kadar yalansız yaşarsak o kadar iyi

CAN YÜCEL

okurken dünyayı çıkarları için döndürmeye çabalayan,bütün hayatını bu rant yarışına adayanları düşünürüm hep ve başka bir yerde başka bir zamanı düşlerim...

aşk

2010-04-02T12:46:00.000-07:00

seni öptüğümde başıma ışıktan bir taç takmıştım.../t.kurt

UNUTULMUŞ ZAMANLAR ÜZERİNE....

2010-03-28T06:01:00.000-07:00

“Bir kazıda yeraltından şiirler çıksa ne olur?
Aynur Uluç”

Henüz bir masal olan şu zamanda ne kadar hafızasız bir varlığa dönüştük böyle, dedim yeraltından çıkardığım şiirleri okuyunca. Neruda’nın Matilda’ya yazdığı şiirler acaba hiç var olmamışlar mıydı? Yoksa o badem çiçekleri açtığında, Şili’de gün bir portakal ağacına benzememiş miydi hiç? Gerçekte çok sevmemiş miydi yoksa şair, tüm denizleri...

Nazi işgalinde düştü düşecekken Paris, Eduard hiç mi hatırlamamıştı sevgilisini? Peki kimin içindi o karartma gecelerinde midesindeki istiridye sancısı? Yalan mıydı; “Lili Marlen” şarkısı çalınınca, şavaşa hiç mi ara vermemişlerdi eşlerini hatırlayan kahraman(!) Nazi askerleri? Yoksa bütün bunlar o Alman şairin uydurmaları mıydı? Ah Brecht neden yıllarca kandırdın bizi?

Peki Paul Ceylan, yoksa sende mi atlamamıştın baş üstü o köprüden, badem çiçekleri açan o denize?

Sovyetleri hayal etmemiş miydi bir kez bile olsun Mayakovski? Eceliyle mi ölmüştü yoksa o da? Yoksa hep kötü bir masal mıydı şu fani dünya?

Anna Frank yurtsuz bir çocuk olarak mı ölmüştü, neden Celile’de kuşları vuruyorlardı; Mahmut Derviş’in şiirlerinde. Vietnam’da, Bosna’da, Mezopotamya’da hangi dilde ağlıyordu analar? “Ben” olmamış mıydı hiç, yoksa adımızı hiç kimse, hiç bir yere çağırmamış mıydı daha? Yoksa uzak bir denizde ölmeyi hiç mi düşlememişti o küçük kara balıklar...

Ey ateşten süzülen yar / ömrümü al / bil ki ben / ömrümü sarıp gül yaprağına / kaç zamandır seni düşledim... Yoksul ellerimle, yoksul ellerini tutup dünyanın, senden başlayıp sana varmak için, binlerce kez yazdığım bu şiirler de mi yalandı? Mavi yeleli atları hiç koşturmamış mıydım yoksa ben de...

Ah niçin yalnızca zaferleri hatırlıyoruz, yoksa bir kişi için olmayan adaletin hiç kimse için adalet olmayacağını haykıran Martin Luther King de bir hayalet miydi? Ya Marks’ın bu soruları yeraltından ne vakit çıkmışlardı bilincime? Babam beni okula gönderirken neler öğrenmemi istemişti, ya annem niçin göbek bağını kesmiş de beni yalnız komuştu, şu lanet olasıca dünyada?

Susun ne olur, susun şimdi!! Yalnızca benliğim kalsın. Hepiniz gidin, O’na haber verin; vaktimin kalanında peri kanatlarıyla sevgilim bu gece bana gelsin yine, adanmışlığın o ana sütü gibi ak ırmağına...

Temel Kurt

karalamalar

2010-03-24T01:54:00.000-07:00

Seni bu kadar çok sevdiğimi bilmiyordum,
uzakta bir yerdeydin hep, çok uzaktın bana.
Ama görüyorsun ya bazı şeyler bütün mesafeleri yok ediyor.

YİNE UZAĞA DAİR....

2010-03-16T05:31:00.000-07:00

erik çiçekleri açmış
usul usul yağmaya başlamıştı yağmur
sonra güneş açtı
ama soğuktu daha, üşüyordum
ilk kez orada duydum içimdeki kayanın sesini
"daha ne kadar bekleyeceksin Zerdüşt"

yağmur birikintileri oyuklardan akıyordu
bıraksam kendimi ben de akacaktım ya
bir daha hiç duymadım o sesi
oysa şehir bütün seslerini üzerime salmıştı
hala üşüyordum
bir çiçeği koparır gibi koparabilseydim keşke kendimi
ölüm değildi bu. başka bir acıydı. bambaşka bir acı...

sonra neden bilmiyorum suskunlukları sevdiğimi anımsadım
ortalık kararıyor, usul usul dört bir yan ışıklara bürünüyordu
artık kimseciklerin kimseciklere okuma gereği duymadığı eski bir şiir gibiydi an.
ve işte o an
içimin bütün çilelerini unutup
uzak ve karanlık göğün yaldızlı göğsüne dokunmak geçti içimden.

t.kurt

BABAM'A

2010-03-08T12:17:00.000-08:00

hey yaşlı kiraz ağacı
neden suskundur çiçeklerin
bak iki serçe konmuş, türkü söylüyor dalında
bırak ölümün uğultusunu mırıldanma.

kim fısıldamıştı kulağına
yolların sonsuz olduğunu
yaşadıkların ne çabuk unutuldu
ah o pembe çiçeklerinin ömrü ne de kısa...

t.kurt